DANNY VALIZE

Lenen of hebben?

2012-01-19T08:05:00.001+01:00

Afb: peerby.com

Het was gisteravond te zien bij De wereld draait door: het Nederlandse peerby.com maakt het straks mogelijk omsnel en gemakkelijk spullen te huren van je buurtgenoten en vice versa. Als je het mij vraagt eenveelbelovende internet start-up die handig meelift op een belangrijke trend:lenen is beter dan bezitten.

Bij het bezitten van een kostbaremuziekcollectie word je min of meer gedwongen om het op te slaan, teorganiseren en om back-ups te maken. Maar waarom wordt je geen abonnee van eenservice als Spotify waarbij je kan luisteren watje wil, wanneer je het wil? De kosten zijn waarschijnlijk van een acceptabelerniveau dan je muziekcollectie fysiek op peil houden en tegelijkertijd bevrijdt het jevan een aantal onnodige lasten. Of waarom huur je niet een Greenwheels wanneer je écht een auto nodig hebt, zonder het gedoe en de kosten vaner een te bezitten?

Het accepteren van een mindset waarin je huurt of leent in plaats van hebt, geeft je toegang tot dezelfde spullen met minder zorgen. Als je huiseigenaar bent verruil je tijdens de vakantie je huis met die van iemand op een ander continent. Het lijkt me in ieder geval een compleet nieuweervaring (in zekere zin voelt een mens zich sneller en vaker eigenaar van een‘ervaring’ dan van materiëel bezit, maar dat terzijde).

Het starten van een lokaal deel-, leen, of verhuurnetwerkgeeft je toegang tot de cirkelzaag, de partytent of misschien wel de kunst aande muur van je buren, terwijl je ook nog eens positief meebouwt aan de socialecohesie in je buurt, aan jouw gemeenschap.

Het gegeven van huren herinnert ons eraan dat iederobject dat we hebben slechts tijdelijk in ons bezit is. Je bent geen eigenaarvan de computer die nu voor je staat. Je huurt het slechts totdat we het afdanken en we het apparaat naareen stortplaats brengen. We zijn geen eigenaar van onze ideeën, zezijn een samensmelting van de invloeden die anderen onshebben geleend. En we zijn zelfs geen eigenaar van het geld op de bank of vanonze investeringen. Want een beetje collectieve paniek leidt tegenwoordig toteen dramatische devaluatie van geld en goederen. Of een bankencrisis.

Ik wens peerby.com een aantal goede investeerders en onze buurten een mooie, duurzame toekomst toe.

Voices

2012-01-02T09:32:00.001+01:00

“You know that ringing sound that you will perceive when you are in a very quiet area? Some people say this is an auditory-illusion brought about the ear’s inability to detect frequencies below the threshold of the human senses. This is completely wrong. That ringing covers up something else altogether. If you are quick, patient, and maybe a little lucky, you will be able to hear past the ringing. What you will hear are voices whispering to each other. They will silence themselves quickly but with practice, you will become more adept at catching and interpreting what they are saying. You will hear things of the past, the present, and the future. However, you must be careful. Because there is no such thing as a voice without a body.

And when you start noticing them, they will start noticing you.”

(Unknown, via http://pen.io)

Iedereen een gezond, gelukkig en succesvol 2012 gewenst.

Speel veel, speel vaak

2011-12-13T22:35:00.000+01:00

Nirvana’s liedjes klonken okee, maar warennauwelijks vernieuwend. De Rubik’s Cube was leuk, maar niet echt opwindend.Twitter werkt, maar het idee was niet zo wild als dat het lijkt. Wat al dezezaken met elkaar gemeen hebben is dat ze the right thing waren voor the right time. Niemand kon ditplannen of voorspellen.

De kans om precies op de juiste tijd op de juiste plaats te zijn is niet zo heelerg groot. Daar heb je een fikse portie geluk bij nodig. Het grappige van gelukhebben is dat het op een spelletje lijkt. Speel je het geregeld, dan heb je kans datje een keer wint.

We reflecteren vaak op het leven metuitspraken als “als ik [voeg kansloze actie in] gedaan had, dan was ik nu [voegonbereikbare ambitie in] geweest”. Terugblikkend kun je stellen dat dit soortobservaties makkelijk zijn te maken en maar weinig waard zijn.

Gek genoeg heb je alleen een beetjeverbeelding nodig om kansen te zien, om geluk te hebben in het spel. We hebbener doorgaans alleen te weinig inspiratie voor. Maar één ding is zeker (en Cruijff weetdit allang): je kunt niet winnen als je nooit speelt.

Stilstaan is sneller

2011-11-24T21:30:00.001+01:00

Dit stuk gaat niet over genoegen nemen met minder kwaliteit. Het gaat hooguit over genoegen nemen met minder tijd.

Wanneer iemand praat over z’n werk, dan zegt hij dingen als ‘grenzen verleggen’ of ‘de wereld veranderen’. Ik heb dat ook gedaan (alsnog mijn oprechte excuses daarvoor). Naarmate ik ouder word denk ik dat ik gewoon goed werk wilde maken. Het is alleen spijtig dat dat vaak moet gebeuren in te weinig tijd. Zat je ooit tegen een deadline aan terwijl je van tevoren al wist dat je het eigenlijk niet ging redden? Ik durf te wedden dat je maar nèt op tijd klaar was, of misschien net niet.

Tijd is buigzaam, heb ik onlangs weer eens gemerkt. Je kunt bijna alles veel sneller doen, met verbazingwekkend weinig kwaliteitsverlies. Leg jezelfs eens belachelijke deadlines op. Rond sneller af dan je gewend bent, neem wat afstand en kijk gewoon eens wat je hebt gecreëerd. Met de tijd die je je hebt bespaard kun je alsnog de boel fijnslijpen of aanvullen, mocht je dat nog nodig vinden. Ik voorspel je dat je output niets afdoet aan het originele idee dat je had.

Hetzelfde geldt voor het uitwerken van twee verschillende denkrichtingen. Het is behoorlijk listig om twee concepten tegelijkertijd volledig uit te werken. Kies er één, of je komt nergens. Achteraf overweeg je dat andere idee nog maar eens.

Soms is stilstaan sneller. Er is veel te zeggen voor verandering, dus hoppen we snel van links naar rechts zonder dat we daar echt iets mee opschieten. Net als bij de kassa in de supermark: veel geschuifel en gewissel, maar uiteindelijk raak je alleen maar verder achterop.

"Everyone has Klout." WTF?

2011-11-01T22:05:00.000+01:00

Mensen die bovengemiddeld last hebben van paranoia als het gaat om inbreuk op privacy gruwelen al van klout.com, maar eigenlijk zou iedereen moeten weten wat dit groeiend fenomeen voor impact heeft.

Wat is Klout? Klout maakt publiekelijk benaderbare profielen met ‘Klout Scores’ aan voor mensen die actief zijn op sociale netwerken. Een hoge score staat gelijk aan ‘high influence’. Bij score 0 ben je in online-termen een nobody; bij 100 een God. Je Klout Score is een soort kredietwaardigheidtoets voor social media-invloed. Hoe hoger de score, hoe meer invloed je op je netwerk zou uitoefenen. Het (nieuwe, op 26 oktober jl geëffectueerde) algoritme voor het berekenen van je score is gehuld in mysterie. Er is géén opt-out mogelijkheid. Meer dan 100 miljoen mensen zijn al geschat, gesorteerd, beoordeeld en hebben een Klout Score. Oh, en iedereen kan je Klout Score zien en dat maakt het wat mij betreft griezelig.

Stel je eens voor dat je sollicitatiegesprek wordt afgezegd omdat je Klout Score slechts een miezerige ‘12’ telt. Of dat je ontslagen wordt omdat je Klout Score net is gezakt. Of je wordt gedumpt nog voordat een romantische ontmoeting echt spannend wordt, omdat de ander er net achter komt dat je een social media-loser bent. Of iemand anders krijgt de business class upgrade of de hotel suite en niet jij, ook al ben jij een loyalere klant.

Er zijn inmiddels tientallen, zo niet honderden blogposts geschreven over hoe je Klout Scores kunt beïnvloeden. Dit legt pijnlijk bloot dat Klout een spelletje is geworden van online manipulatie en populariteit. Er is totaal geen indicatie dat Klout daadwerkelijk invloed meet. Er zijn legio voorbeelden te vinden van spam-accounts die een hoge Klout Score hebben terwijl er totaal geen interactie is of nauwelijks waardevolle content wordt voortgebracht. Toch lijkt het erop dat het gedrag van deze gebruikers door Klout als ‘invloedrijk’ wordt bestempeld. Zonder enige geloofwaardige data te kunnen overleggen claimt Klout de “Standard for Influence” te zijn. Ik vind dat behoorlijk #fail.

De hoeveelheid mensen die woedend in opstand kwam na 26 oktober is lachwekkend. Van de een op de andere dag was je 10 punten of 20% minder belangrijk en daar hebben velen hun ongenoegen over geuit. Maar wat is de waarde van een cijfer, als je weet dat Klout Scores gemanipuleerd worden? Het is onbetrouwbaar en het is een wassen neus. Een van mijn twitter-matties Ariën Kingma (@Intrige) beschreef het vorige week treffend: je Klout Score bijhouden is als naar je voeten kijken terwijl je loopt.

Klout geeft je niet eens de keuze of er een profiel van je bestaat of niet, en dat is stuitend. Het maakt niet uit of je je aanmeldt voor de service of niet. Een basic account èn je scores zijn al aangemaakt. De meest vreemde topics worden automatisch toegewezen aan mensen die er ‘influencial’ over zouden zijn. Maar waar ik me echt zorgen over maak is dat onlangs gebleken is dat Klout ook scores bijhoudt van minderjarigen. Klout beroept zich op het feit dat het ‘slechts publieke data’ verzamelt, maar de discussie over transparantie en privacy op het (social) web gaat hiermee een compleet nieuwe fase in.

Steveology

2011-10-10T23:13:00.001+02:00

Foto: apple.com

Steve Jobs is niet meer. De voormalig Apple-voorman stierf woensdagavond 5 oktober 2011 op 56-jarige leeftijd en laat een vrouw en vier kinderen achter.

Jobs en Wozniak bouwde in ’77 de eerste personal computer die echt aansloeg, de Apple II. Er waren wel andere pc’s vóór de Apple II, maar om er een te kunnen bedienen moest je de hoogste informaticagraad op de universiteit behaald hebben.

Mijn eigen kennismaking met de Apple Macintosh herinner ik me nog goed. Het was het najaar van 1987 en met 4-Havo namen we een bezoekje aan het Bonnefantenmuseum in Maastricht. In de expositieruimte die op dat moment in het teken stond van entertainment en technologie stonden twee Macintosh SE’s, op een hoge tafel met barkrukken eromheen. Op een van de twee piepkleine beeldschermpjes draaide een simpele, maar vloeiende 3D animatie van een bureaulampje. In de aftiteling kwam de lettercombinatie ‘PIXAR’ voorbij. Met de andere computer kon je via een muis met MacPaint een tekening maken en je naam schrijven op het scherm. En dat was voor die tijd behoorlijk cool.

Vier jaar later kwam ik ongeveer zo’n zelfde model (maar nu ‘Classic’ genoemd) tegen op de Grafische School. Niet dat we al te veel met het apparaat mochten experimenteren, want het voorgeschreven handgereedschap bestond uit de traditionele marker, het potlood en de typometer. Oldschool als de opleiding was in die dagen, beschouwde de meeste docenten de Mac als de antichrist van het grafische ontwerpvak. Maar ik vond ‘m cool.

Als afgestudeerd grafisch ontwerper in ’92 stond bij het eerste bureau waar ik aan de slag ging een torenhoge Macintosh Quadra 900 voor me klaar. Het monsterlijke apparaat had zelfs een contactsleutel. De boodschap was of ik even alles wat ik had geleerd wilde vergeten want ‘hier wordt met de Mac gewerkt’. Het vak zat midden in een technologische mallemolen, dus vier jaar studeren spoelde ik hier binnen enkele maanden door de plee. We gingen van tekentafel, zetmachine en contactkast naar de desktop computer. De alles-in-één. De Mac. En dat was eigenlijk best cool.

Mijn eerste eigen Mac kocht ik in ’93 van mijn zuur bij elkaar verdiende guldens, een Macintosh II Vi met een opslagcapaciteit van 40MB (!) en 4MB werkgeheugen. Met twee knoeperds van monitoren, een Wacom Tablet en een LaserWriter was dit de ultieme thuisstudio voor de jonge, ambitieuze grafisch ontwerper. In de jaren daarna werkte ik nog met een Quadra 650, een Quadra 850, een Power Macintosh 9600, een PowerPC G3, een G4 en die machtige G5. Ik gebruik nu een iMac en een MacBook. Mijn trouwe MacBook is bijna vijf jaar oud en draait nog steeds als een zonnetje. Je hoeft geen techneut of IT wizzard te zijn om er lekker mee te kunnen werken. Macs zijn alleskunners voor mensen die niet alles kunnen. Daarom vind ik ze zo cool.

Je begrijpt dat toen Apple in 2001 de iPod en in 2007 de iPhone introduceerde ik ze moest bezitten. Want hoeveel cooler kun je zijn met Apple-producten die je in je zak kunt steken?

Jobs duwde de wereld, mijn wereld, een richting in. Hij was een stylist die leefde voor de ultieme gebruikservaring van ‘zijn’ producten. Er gaat een verhaal dat in het vroege ontwikkelstadium van de Apple II, Jobs een hele nacht het complete moederbord opnieuw ontwierp zodat er minder gesoldeerd hoefde te worden. Niet dat meer solderen kostenverhogend was, de kosten waren marginaal. Maar minder soldeerpunten vond hij gewoon ‘eleganter’.

Deze visie, deze passie zie je terug in ieder nieuw Apple product.

Ik zag met eigen ogen hoe Apple de grafische industrie, de entertainmentindustrie en daarna de rest van de wereld op z’n kop zette. Ik hoef je niet te vertellen wat de iPhone heeft betekend. Ik denk dat niemand nog kan bevatten wat de iPad betekent. Steve Jobs is voor veel Apple-successen verantwoordelijke geweest. Zijn slechte gezondheid en het aftreden als CEO van Apple konden niet verhullen dat het einde wellicht in zicht was, maar ik was werkelijk even ontdaan toen ik het slechte nieuws hoorde. Waarom? Ik heb geen idee.

Misschien wel omdat Steve technologie cool maakte. Eerst in beige, toen in zwart, daarna in gekleurd kunststof, toen in wit, toen in geborsteld aluminium en nu met een touchscreen van glas. Ik hou van zijn werk. Elke keer als ik mijn MacBook open klap om mijn dag te beginnen, mis ik ‘m. En dat voelt helemaal niet cool.

Think Different

2011-09-22T07:59:00.000+02:00

In de inmiddels bijna 20 jaar dat ik dit werk doe heb ik nogal wat klanten en prospects gesproken. Bijna allemaal kampen ze met dezelfde uitdagingen en hebben vreemd genoeg ook hetzelfde gebrek aan twee vereisten die nodig zijn om èchte verandering te bespoedigen. De eerste en belangrijkste is de bereidheid om te differentiëren. De tweede is het beschikbaar stellen van voldoende geld en middelen om dat mogelijk te maken.

De meeste klanten weten zelf ook wel dat ze tot in hun poriën net zo suf en doorsnee zijn als ieder ander. Dan gluren ze jaloers naar hun concurrenten of zelfs naar totaal andere soorten bedrijven en besluiten degene te kopiëren die ze het meest aanspreekt. Ik begrijp best dat hun eigen onzekerheid hiertoe leidt, maar het is natuurlijk best een perverse situatie: “Laten we ons merk differentiëren door degene te kopiëren die we eigenlijk hadden willen zijn”. Aaaiiight!

Ze willen het resultaat zonder de prijs te willen betalen, zowel centen-wise als psychologisch. De knop moet om. Om je ècht te kunnen onderscheiden van de concurrentie moet je een èigen boodschap hebben. Je steekt je kop niet boven het maaiveld uit door het meest aantrekkelijke merk die je kunt vinden na te bootsen. Als we dat zouden doen dan zou Xenos zich presenteren als Rolex. En dat zou een vreemde situatie opleveren. Isoleer datgene wat jou 100% uniek maakt en vergroot dat unieke ding op een bijzondere manier uit. Je hebt een sterk verhaal nodig dat aannemelijk is, dat mensen willen horen en dat je effectief kunt delen. Dit níet doen leidt tot een noodlottig dwaalspoor, waarbij nieuw bedachte en ingezette campagnes zijn gedoemd te mislukken.

Weet je, iedereen kan een website maken, een huisstijl ontwerpen of een campagne bedenken voor een lagere prijs. Verdomd, als je maar lang genoeg zoekt vind je zelfs mensen die het gratis doen. Sommige dingen zijn gewoon hun prijs waard. Ik zou niet zo snel naar de ‘goedkoopste’ chirurg gaan voor een laserbehandeling van mijn ogen. Zou je dan wel je identity toevertrouwen aan een team met een onbewezen track record? Dat zou uiterst slordig zijn.

Maar een boel bedrijven zijn nu eenmaal slordig met hun boodschap en hun presentatie. Ze denken dat hun website (of zelfs hun merk) gebouwd kan worden door een achtienjarige met een iMac op een zolderkamer in Roemenië. Natuurlijk, de prijs ziet er aantrekkelijk uit maar de kosten zullen je op termijn slopen. Als je je bedrijf wilt differentiëren, wees dan bereid te investeren. Het zal je commitment en geld kosten. Want een goede value proposition en een vette Rolex, dat willen we toch allemaal?

Dit is niet de manier zoals we dat hier doen

2011-09-12T22:42:00.002+02:00

Onderschat de impact van deze zin niet. Spreek het uit tegen je collega, een nieuwe medewerker, een stagiaire of een freelancer, dan heb je direct een krachtige norm bepaald. Een wet die niet snel met voeten wordt getreden.

Als dit is wat je nastreeft, dan prima. Maar als het je doel is om innovatie aan te moedigen, dan heb je het definitief verprutst.

Van die leuke blokjes die je kunt scannen

2011-08-31T22:36:00.012+02:00

QR-codes. Het volgende schattige speeltje van marketeers. Ze duiken ineens overal op. Op brochures, billboards, posters en advertenties. Maar de meeste QR-initiatieven gaan plat op hun bek bij executie. Want naast allerlei technologische uitdagingen en issues over usability verwijzen de meeste QR-codes je naar waardeloze content.

Heb je er ooit eentje gescand met je smartphone om te kijken wat er gebeurt? Als het antwoord nee is dan ga je dat waarschijnlijk ook nooit meer doen. QR-codes zijn op hun retour. De technologie wordt hoogstwaarschijnlijk vervangen door de near-field communication (NFC) chip die standaard in je telefoon zit en die op een veel simpelere manier dezelfde taken afwerkt. In plaats van dat je je telefoon pakt, een app opstart, de camera op een raar en lelijk blokje richt, scant en wacht tot er iets gebeurt hoef je binnenkort alleen maar je telefoon uit je zak te trekken nabij een afbeelding van een NFC-teken. Of iets dergelijks.

QR-codes zijn een tussenoplossing voor geavanceerde(re) beeldherkenning. Er zijn op dat gebied ontwikkelingen gaande die de QR-code zo ouderwets laten lijken als Windows 95. Daarnaast vragen ze teveel van gebruikers. Bereidheid om een app te downloaden en te gebruiken, handigheid en geduld. Niet alle codes werken voor alle apps en dat leidt tot veel frustratie met de tool. En als er geen snel mobiel netwerk beschikbaar is dan haken gebruikers definitief af.

Met het afdrukken van een hele haffel QR-codes ben je er overigens nog niet. De codes en de links erachter moeten gemanaged worden. Je dient mobiele content te creëren die relevant en boeiend genoeg is voor gebruikers. De codes dienen cross-platform en geschikt te zijn voor alle scanners. En op welke manieren ga je uitleggen hoe het werkt? Wat blijft er nog over van je echt boodschap?

Zo’n QR-code ziet er ook nog eens afzichtelijk uit. De ruimte die het inneemt en de aandacht die het vraagt in bijvoorbeeld een advertentie weegt totaal niet op tegen de (gepercipieerde) winst. Want als je een QR-code beschouwt als een alternatief voor het vermelden van een url, dan gaat het intikken van een simpele url sneller dan een app opstarten, richten, scannen en wachten. En dan kom je er ook nog eens achter dat de landingspagina niet eens geschikt is gemaakt voor mobile internet. De grootste onder de missers.

Zeker, er zijn goede toepassingen te vinden, maar in verreweg de meeste gevallen die ik tegenkom is het niets meer dan een ordinaire doorverwijzing naar de standaard homepage van een website, bedacht in een opwelling van gadgetgeilheid.

Mijn advies: als je een QR-code initiatief overweegt, think again. Volgend jaar zal beeldherkenning dramatisch zijn verbeterd. Zit je al midden in een implementatie, kap ermee. Ik heb in-flight magazines met codes gezien. En QR-codes op een poster in een ondergronds metrostation waar je geen mobiel internetverbinding hebt is pure verspilling.

Geef in plaats daarvan de gebruiker met een QR-code directe toegang tot klantreviews of een live-chat over je dienst, een link naar diepte-content of specificaties van een product op het schap, een instructievideo op Youtube, een kortingsvoucher, whatever. Er zijn legio manieren voor activatie. Als je per se de laatste trend gaat omarmen, geef de gebruiker dan iets nuttigs. Iets van waarde en – alsjeblieft – iets wat mobile-friendly is. Verzin een goede reden om een QR-code te gebruiken. Een link naar je website is dat doorgaans niet.

Mensen geven geen bal om bedrijven

2011-07-29T22:19:00.016+02:00

Het is voor een belangrijk deel mijn eigen beleg, maar ik diss ze hier toch even: al die bedrijven die ‘iets met social media’ moeten. Ze zouden eerst eens even stil mogen staan bij de implicaties ervan. Ondanks wat alle ‘experts’ zeggen en de grote claims over wat zij kunnen doen met social media, het ìs allemaal nog niet zo'n een-tweetje. Met de snelheid waarmee het (social) medialandschap en trends zich op dit moment ontwikkelen is het lastig om een bewezen methode voor succes vast te stellen.

Maar veel bedrijven, klein en groot, kiezen ervoor om 24 uur per dag hun boodschappen over LinkedIn, Facebook en vooral Twitter (en straks ook over Google+) uit te braken. Het is eigenpijperij van de eerste categorie. Bedrijven die de gang naar social media al hebben gemaakt maar die ook actéren als bedrijven maken het er niet gezelliger op.

Mensen geven namelijk geen bal om bedrijven. We geven hooguit iets om de mensen die er werken en de dingen die ze doen, maar we hebben moeite om van een bedrijf te houden. Ik kan geen enkele andere plek bedenken die dit gegeven mooier illustreert dan in social media. Massa’s zendgeile knoppendrukkers denken dat een oeverloze stroom aan reclameprietpraat nog steeds wonderen verricht. Het liefst met gortdroge corporate tekst, want ‘daar is van te voren goed over nagedacht’ en ‘dat is verzekerd eindresultaat’. Helaas mensen, het werkt zo gewoon niet meer. We zijn er immuun voor geworden. Dus stop met zenden en begin eerst eens met luisteren.

Als ik als consument hulp nodig heb met jouw product zal ik waarschijnlijk niet veel voelen voor een gesprek met een callcenter-medewerker die een script opdreunt. Je doet me echter een veel groter plezier als je mij even laat babbelen met degene die het ding eigenhandig in elkaar heeft gezet. Dit is uiteraard kul, maar je snapt wat ik bedoel. Mensen identificeren zich niet met bedrijven maar met mensen. Denk dus niet groot. Denk juist klein. Gedraag je niet als een bedrijf maar als een mens. Een mens die denkt, voelt en zorgt, maar ook tekortkomingen heeft en eens een slippertje mag maken. Want als we het aandurven om grenzen op te zoeken dan wordt het weer leuk.

Veel mensen worden soms boos op me omdat ik zo af en toe op de sociale media voor wat reuring wil zorgen. Mijn uitspraken, posts of tweets zijn wel eens chagrijnig of brutaal. Dan weer bot, onaangenaam of zelfs ronduit onuitstaanbaar. Maar ze zijn altijd eerlijk en af en toe best interessant. Sommigen vinden me een eikel maar ik heb geen controle over wat anderen vinden. En dat wil ik eigenlijk ook helemaal niet.

Social media zijn alleen interessant als het ook echt intermenselijk is. Discussies, debatten en gehakketak hebben mensen nodig. Dat zit in onze natuur, dus blijf gewoon jezelf. De meeste mensen zijn eigenlijk best interessant wanneer je de kans krijgt om onder die dikke laag corporate vernis te kijken. Ik zeg niet dat je je op sociale media als een eikel moet gedragen, maar laat beleefdheid in godsnaam niet in de weg staan van een uitspraak die je echt meent. De meesten van ons geven daar de voorkeur aan boven je reclameboodschap of corporate geklets. Wedden?

Wat mensen zo trekt in social media

2011-07-06T22:09:00.040+02:00

Jaren geleden tekende Josh Bernoff het al uitvoerig op in Groundswell. Er is een grote diversiteit aan redenen waarom mensen participeren in social media. Voor het complete overzicht moest je het hele boek gelezen hebben. Omdat ik de laatste tijd steeds vaker opnieuw de vraag krijg wat mensen toch bezielt om zich massaal op het sociale web te begeven, hieronder een lijstje. Kan ik zelf zo af en toe ook nog een keer spieken.

Vriendschap onderhouden.
Met Facebook hou je je vrienden dicht bij je. Je wilt in contact blijven en op het moment wanneer het jou uitkomt uitvinden hoe het met ze gaat.

Nieuwe vrienden maken.
Mensen zijn nieuwsgierige wezens. Een foto, een bio of een tweet kan al voldoende zijn om in contact te komen met anderen. Één op de acht getrouwde koppels in de US hebben elkaar ontmoet via social media. En online dating is populairder dan ooit.

Bezwijken onder 'sociale druk' van bestaande vrienden.
De relatieve newbies in de materie zullen dit waarschijnlijk herkennen. Jouw vrienden, jouw tante, jouw collega en jouw tennisbuddy nodigen je op dit moment uit tot hun social circle.

Passies delen.
Een scoop, een bijzondere website, een interessante link, we laten graag horen waar we enthousiast over zijn. Het zit in onze natuur.

Toegeven aan een impuls van onbaatzuchtigheid.
Binnen social media heerst een 'cultuur van vrijgevigheid'. De reden waarom Wikipedia bestaat. Mensen willen gewoon helpen.

Toegeven aan de jeukende drang om van je te laten horen.
Mensen zijn sexy, vermakelijk en stom. Met een eindeloze en fantastische parade van exhibitionisme tot gevolg.

Toegeven aan de creatieve impuls.
Ben je fotograaf, schrijver of designer, dan is het internet de perfecte plek om met je werk te patsen.

Toegeven aan de bevestigingsimpuls.
Mensen die informatie of kennis delen via LinkedIn of Slideshare tonen hun expertise. Die validatie levert hen werk, inkomsten en aanzien op.

Toegeven aan de impuls van affiniteit.
Als je kunt aangeven dat je fan van PSV, Pixar-films of van Hema bent, dan doe je dat in een oogwenk. Met een grote kans dat je mensen ontmoet met dezelfde liefde.

Respecteer deze diversiteit. Hou het in gedachten als je je sociale applicatie lanceert. De aanname dat iedereen hetzelfde wil als jij - of als een ander - is een grote vergissing.

Lijst niet compleet? Vul aan!

De puinhoop

2011-06-17T11:22:00.010+02:00

Er zijn twee soorten mensen die het eerste afspraakje serieus nemen. Marketeers en middelbare scholieren. Je hebt immers maar één kans om een eerste verpletterende indruk achter te laten.

Twee jaar geleden hebben we thuis over de hele begane grond een nieuwe cementgebonden vloer laten gieten. Het eerste afspraakje was fantastisch. Zowel de SEO als AdWords-campagne deed zijn werk, de website klopte inhoudelijk, functioneel en esthetisch. Vooral dat laatste is niet onbelangrijk als je in designvloeren grossiert. In de showroom werden we als vorsten ontvangen, trakteerde de verkoopmedewerker ons op thee met lekkernijen en werd ons het gehele aanbod met veel geduld getoond. Dit klinkt allemaal geweldig maar als consument ben ik veel meer geïnteresseerd in de laatste (inter)actie dan in de eerste. Als je enige waarde hecht aan mond-tot-mondreclame dan geldt dat ook voor jou.

Na de klus lieten ze hier een gigantische puinhoop achter. De kleur was verkeerd gemengd, op sommige plaatsen was te weinig cement aangebracht en tot overmaat van ramp hadden de heren vloergieters met hun Vito hier recht voor de woning een muurtje omver gereden.

Voor altijd zal de puinhoop mijn herinnering aan deze klus domineren. Voor altijd zal ik spreken over de puinhoop. De laatste actie is verantwoordelijk voor vrijwel alle mond-tot-mondreclame die je van mij zult krijgen. Positief of negatief.

De bos bloemen bij de levering van je nieuwe auto, de lolly voor de kinderen bij de kapper, het telefoontje van de makelaar een week ná de overdracht. Geloof me, het maakt alle verschil. Want je bent zo goed als je laatste actie.

Het internet in 2015

2011-06-13T22:32:00.012+02:00

Digital Life: Today & Tomorrow from Neo Labels on Vimeo.

Een overzicht van het internet van nu en een kijkje in de toekomst van het (social) internet van 2015. Ben nog niet zo zeker van de 'vertical social networks' maar hey, wie wil (en kan) er nou zo ver vooruit kijken. Full screen, achterover leunen en met koffie of thee naar keuze in de hand het lekkerst.

Wedstrijdjes zijn leuk

2011-05-15T21:40:00.012+02:00

Ik ben niet zo’n wedstrijdjesmens, maar ik kan me wel voorstellen dat anderen het leuk vinden. Misschien vind jij het wel wat om je gezicht vol te duwen met zoveel mogelijk gevulde koeken op de plaatselijke braderie. Of vind je het amusant om elke twee jaar een poule bij te houden vanwege het lopende EK of WK voetbal. Wat het ook is, een wedstrijdje gaat meestal over ‘leuk’. We doen het allemaal wel eens, maar tenzij je topsporter bent is je manier van leven waarschijnlijk op geen enkele manier afhankelijk van een wedstrijd.

Toch zien veel mensen het reclamevak op die manier. Omdat we het opnemen tegen andere bureau’s, of omdat het leuk lijkt om te doen, of omdat hetgeen we bedenken en maken er zo leuk uitziet. Het is niet zo moeilijk te begrijpen dat veel mensen onze industrie op die manier beschouwen. De output waar we voor verantwoordelijk zijn oogt meestal kleurrijk en opvallend en is daarom schijnbaar op een aangename manier voortgebracht.

Het zal je verbazen, maar het is gewoon werk. Reclamecreatieven die zweren dat het een roeping is of – nog erger – a way of life, kletsen uit hun nek. Geen mens die op zijn sterfbed zegt: “was ik maar wat vaker naar kantoor geweest”. Want net als iedere andere baan gaat ons werk gepaard met goede, uitdagende aspecten maar zijn ook saaie, obligate taken aan de orde van de dag. Vraag een willekeurige reclameman wat hij die dag heeft gedaan en hij vertelt over vergaderingen, het lezen van vuistdikke strategische rapportages of iemand coacht een klant zwetend door een hardnekkig probleem heen. De tijd die we overhouden om met de kleurpotloodjes en stiften te spelen is doorgaans vrij beperkt.

Kijk nu eens naar jouw vak en vraag je eens af hoe het voelt als je werk zou worden gereduceerd tot een wedstrijdje. Je zou beledigd zijn. Kun je je als tandarts, chef kok of accountant voorstellen dat jouw klant je ‘eventueel’ gaat betalen nadat je je werk hebt gedaan? Of zullen we een tiental ingenieursbureau’s uitnodigen een ingewikkelde stalen brug te tekenen en helemaal door te rekenen, tot en met de technische specificaties? Voor nop? Sommige mensen vinden dat ik hierin doordraaf, maar loop gerust eens een jaartje met me mee en je zult versteld staan hoe vaak je wordt gevraagd bepaald werk gratis te doen.

Het is het topje van de ijsberg en het is epidemisch. Zelfs multinationals met miljoenenwinsten die het je gewoon ijskoud durven vragen. Die dan zeggen dat je het vooral moet zien als een uitdaging. Als een wedstrijdje. De ontelbare verspilde uren die het gevolg zijn hebben een grote impact op de industrie. Want er is altijd wel iemand die voor veel minder werkt dan goed voor hem is.

Art director/copywriter-teams zijn dood

2011-04-29T14:14:00.018+02:00

Art & copy-teams bestaan al bijna net zo lang als dat er reclamebureau's zijn. Het idee van creatieve teams is zo'n 60 jaar geleden geïntroduceerd door Bill Bernbach (van DDB, Doyle Dane Bernbach) toen hij zich realiseerde dat wanneer je art directors en copywriters samen liet werken, het simpelweg betere advertising opleverde. Reclamebureau's spinden garen bij de creatieve denkkracht van de teams en de ene na de andere briljante vondst vond zijn weg naar krant, magazine of televisiescherm.

Nu, tientallen jaren later is er bij het traditionele reclamebureau weinig veranderd. Terwijl de wereld om ons heen in geen enkel opzicht lijkt op die van toen, staan art en copy nog steeds fier op hun sokkel en hebben onverminderd het alleenrecht op toegepaste creativiteit binnen het bureau. De account manager vervult zijn functie nog altijd als lokettist van al dat creatieve snoepgoed voor de verwende klant, die de grootst mogeljke portie consumentenaandacht bij hem koopt.

Maar aandacht is tegenwoordig niet meer te koop. De best bedachte merkpropositie is het onthouden dan misschien nog best waard, maar dat werkt alleen als ons publiek die überhaupt kan waarnemen. Maar omdat consumenten meer geneigd zijn te praten, delen, posten, updaten en inchecken dan luisteren en absorberen, moeten we onze handel en wandel ernstig herzien. Wij - de adviseurs, de creatieven en de adverteerders - moeten stoppen met wauwelen en anderen aansporen dat vóór ons te doen.

Je kunt een advertentie laten ontwikkelen door een art & copy-team. Maar als je een platorm voor gebruikers en hun ervaringen wilt bouwen heb je samenwerkende UX-designers, informatie-architecten, webtechies, communicatiestrategen en social mediaspecialisten nodig. Dit is een belangrijke verandering voor veel reclamebureau's. Een verandering die gepaard gaat met pijn en weerstand. Maar wat is het alternatief?

Wie zegt ‘t voor(t)?

2011-03-25T21:15:00.039+01:00

Om een goed idee bekend te krijgen bij het grote publiek moet iemand het verspreiden. In donkere tijden (zeg maar zo’n tien jaar geleden) was adverteren de enige manier om je ideeën of spullen op grote schaal aan de man te brengen. Hoe meer geld je erin pompte, hoe meer je rommel werd blootgesteld aan het publiek.

Vandaag de dag is het de absolute natte droom van de zwetende marketeer om de boodschap viraal, oftewel gratis, oftewel via tovenarij verspreid te krijgen. Want dan gaat het tenslotte vanzelf en snel. *kuch*

Maar wat interessant is maar vaak wordt vergeten is dat verschillende producten en ideeën ook door verschillende groepen mensen worden verspreid. Er is nou eenmaal geen professionele vereniging van ideeënverspreiders, met voor de rest allemaal passievelingen.

Als je authentieke kleine Italiaanse restaurantje ineens immens populair wordt dan komt dat door al dan niet professionele recensenten. Mensen die niets liever doen dan praten over de ultieme smaakbeleving, de creatiefst gepresenteerde gerechten en de allerbeste locaties. Zij zorgen voor de buzz.
Als de trafficcurves van jouw site of blog ineens als een dolle omhoog schieten doordat je wordt opgpikt door de internet-elite, kun je er ook donder op zeggen dat je idee wordt verspreid. Allemaal vrij voor de hand liggend natuurlijk.

Maar wat doe jíj eraan? Heb je onderzocht welk deel van je gebruikers de praters zijn? Is het afstemmen van al je ontwikkeling en communicatie-inspanning op de behoefte van juist díe kleine groep überhaupt mogelijk? Of hoe weet je of je de groep mensen die wel over jouw concurrent praten niet verwart met de mensen die jíj moet zien te bereiken? Dat zou wel eens niet dezelfde tribe kunnen zijn.

De voornaamste reden waarom een idee niet verspreidt of waarom een bedrijf niet groeit is omdat ze geen toegewijde groep aanhangers hebben die ‘het voort zeggen’. Als je iedereen hetzelfde behandelt doe je niets om de kans op het mobiliseren van superpromoters te verhogen.

De eerste vraag die je moet stellen aan iemand die niet tevreden is over de wijze of snelheid waarop zijn idee wordt verspreid is: “Wie is het wie over je zou moeten praten?” Als hij dat niet weet is het vrijwel zeker dat het niet vanzelf gebeurt. Maar als hij slim omgaat met het vinden, verleiden en verrukken van de groep mensen met een gemiddelde verspreidbereidheid is het in ieder geval geen vergeefse moeite.

Televisie of oefenen?

2011-02-23T22:06:00.011+01:00

Stel je droomt over uitblinken in wat je doet. Dat is vast niet zo lastig voor te stellen (misschien ben je al een guru, een leider, een heerser - sla deze post dan snel over) maar je weet ook dat het noeste oefening vergt om ergens echt goed in te kunnen zijn. Het probleem is dat we slechts een beperkt aantal uren per dag hebben om te oefenen. Laten we dat aantal uren voor dit rekenvoorbeeld eens op acht zetten. Acht uur per dag die je werkelijk in je kunde en kunsten kan investeren. Heb je 'm? Hou vast.

Zet nu direct je tv op Marktplaats of breng 'm naar de kringloopwinkel en hou zo'n twee dagelijkse uurtjes over voor schnabbels, netwerken en studie. Vermenigvuldig dit met een jaar en je steekt zomaar 90 extra werkdagen in je ambacht. Ne-gen-tig. Dat komt neer op zo'n drie jaar extra oefening per decenium. Wow.

Boer Zoekt Vrouw, Champions League en Topgear zijn de grootste hinderpalen tussen mij en mijn dromen.

Maak je logo kleiner

2011-02-15T21:45:00.016+01:00

Marketing- en communicatiemanagers houden zo van hun merk dat ze hun logo's het liefst aan zoveel mogelijk mensen laten zien. Zoals nieuwbakken ouders niets liever doen dan hun vrienden en collega's bombarderen met honderden babyfoto's. Voor de mensen die mij volgen op Twitter of Facebook: vergeef me. Op deze blog zal ik je er - na vandaag - niet meer mee lastig vallen.

Want een paar van die babyfoto's bekijken is nog leuk, maar daarna is elke 'Ah gossie', 'Oh wat een snoepie!' of ingedrukte 'Like'-button slechts een uiting van beleefdheid.*

Gebruik je logo om je oganisatie of merk te identificeren maar maak er daarna geen obstakel of obsessie van. Deze prettige vorm van zuinigheid stelt je in staat om je volledig te focussen op je publiek en hoe je hun leven een beetje leuker kunt maken.

* Oma's en opa's zijn uitgesloten van deze generalisatie.

Tien vreemde opmerkingen van klanten

2010-12-09T21:13:00.013+01:00

"Mijn vrouw vindt het niet zo mooi."
Ik begrijp dat je bevestiging zoekt maar als je de mening van je vrouw, je buurvrouw of de groenteboer echt belangrijk vindt, betrek ze dan in het hele ontwikkelingsproces. Laten we met deze nieuwe stakeholders volgende week een nieuwe afspraak plannen om de briefing, de strategie en alle uitdagingen nog eens onder de loep te nemen. Dan ben ik erg benieuwd naar hun mening en bijdrage.

"We vonden jullie portfolio helemaal top. Kunnen jullie voor ons niet iets bedenken wat meer lijkt op wat je hebt bedacht voor Klant X?"
Het is grappig dat je dat vraagt want we proberen juist het tegenovergestelde. We kijken naar de individuele behoeften van elke klant om vervolgens met een unieke oplossing op de proppen te komen. Het is zelfs nog grappiger dat je Klant X er nou net uitpikt omdat ze aanvankelijk erg twijfelden over de door ons voorgestelde aanpak. Uiteindelijk heeft het geweldig voor hen uitgepakt. Laten we ons dus niet druk maken over wat anderen doen. Ik zou willen dat onze ideeën voor jullie ook echt die van jullie worden.

"Iemand bij ons op administratie heeft een schetsje gemaakt. Misschien kan je er eens naar kijken en wie weet wel gebruiken."
Goed om te horen dat je open staat voor suggesties van anderen maar realiseer je ook dat we op die manier de deadline niet gaan halen. We moeten immers op meer vragen antwoord geven en het aantal besprekingen verhogen. Als je dat wenst, dan zal ik een aanvulling maken op onze offerte en de consequenties voor de planning inzichtelijk maken.

"Dit concept is een goed begin, maar is 't niet wat karig? Er moet nog wel het een en ander bij hoor."
Ik begrijp je streven naar volledigheid, het is geen ongewoon sentiment. Maar tijdens de briefing vertelde je me dat het echt rondom de behoefte van je klanten moest draaien. Mijn ervaring is dat organisaties die dit het beste doen focussen op slechts een paar aspecten van hun business. Vervolgens proberen ze deze aspecten tot in de puntjes te beheersen. Als je meer aspecten belangrijk probeert te maken verwar je je klanten of jaag je ze zelfs weg. Kijk naar de meest succesvolle spelers op de markt en je zult zien dat ze uiterst selectief zijn in hun manier van communiceren. Zowel in woord als in beeld.

"Ik hou van beige. Kan er niet wat meer beige in?"
Persoonljke voorkeuren zijn krachtige motivatoren. Zo hou ik van knalroze maar dat werkt gewoon niet altijd. Laten we nog even naar de briefing kijken. Je schrijft dat je merk dicht tegen de belevingswereld van actieve, jonge mannen met een liefde voor hardcore sporten aan wilt zitten. Denk je dat beige de juiste kleur is om met hen in contact te komen?

"Ik weet niet zo goed wat ik van deze benadering moet denken."
Daar kan ik in komen, dit is een grote verandering ten opzichte van wat je in het verleden hebt gedaan en het is een stoere nieuwe richting voor je. Het zal een tijdje duren om aan het idee te wennen maar laten we de belangrijkste zaken uit de briefing punt voor punt nalopen en kijken waar onze aanpak afwijkt van je doelstellingen.

"Ik weet het gewoon niet. Het is zo anders."
Dat is goed nieuws. 'Anders' is goed. Een belangrijk aspect voor de positionering van je bedrijf is het vinden van een benadering die anderen niet gebruiken. Het is logisch dat je twijfelt, want het is nieuw voor je.

"Kan de tekst niet wat groter?"
Tuurlijk. Kan je me een paar voorbeelden van andere websites laten zien die volgens jou het gewenste corps gebruiken? Dan vergelijken we ze even met ons voorstel om te kijken hoeveel we de tekst nog moeten vergroten.

"Ik weet best wat ik mooi vind maar ik moet 't eerst zien."
Veel mensen zeggen dat als het aankomt op visuele voorstellingen maar het is erg moeilijk voor ons om met vage omschrijvingen te werken. Kun je je voorstellen dat je op deze manier een gerecht bestelt in een restaurant? Zo van "Serveer maar iets goeds, dan kijk ik wel of ik het lekker vind. Zo niet dan moet je iets anders maken totdat ik tevreden ben."

"Ik was laatst bij een broodjeszaak en ze hebben een geweldige website. Kan die van ons niet wat meer lijken op die van hen?"
Ik geloof niet dat dat leidt tot een oplossing voor je probleem. Een creatieve strategie is doorgaans maatwerk om te kunnen voldoen aan een specifieke behoefte. Dat gezegd hebbende, zo te horen zie jij iets in hun website dat je erg aanspreekt. Laten we die eens bekijken en proberen te ontdekken welke gelijkwaardige emoties je voor jou eigen publiek zou willen aanspreken.

Farewell Facebook

2010-11-20T13:25:00.004+01:00

Korte film van Joep van Osch en Casper Eskesover over digitale zelfmoord. Van Osch concludeerde dat het niet aan zijn relatie met zijn vader lag, maar aan Facebook. Hij besloot zijn eindfilm voor het tweede jaar van de Filmacademie aan het onderwerp te wijden. Hij wilde met filmische middelen laten zien hoe absurd Facebook eigenlijk is. Door zijn Facebook-vrienden hun status updates voor de camera op te laten lezen, bijvoorbeeld. "Als je die status updates visualiseert, krijgen ze iets heel onmenselijks," vindt hij.

Trieste gedachten
"Pas door de film te maken kwam ik er achter wat mij eigenlijk zo stoort aan Facebook. Voor veel mensen draait het gewoon om bevestiging. Ze willen graag een profiel hebben met veel vrienden en leuke foto’s en status updates. Maar het is heel kunstmatig. Ik merkte het ook bij mezelf: ik accepteerde mensen als vriend die ik niet goed kende, omdat ik er graag meer wilde hebben. Dat zijn toch redelijk trieste gedachten."

In de reclame

2010-10-28T22:17:00.017+02:00

Je kent ze wel, de mensen die 'je' nodig hebben. Want daar schuilt vaak een gevaarlijk misverstand.

Ongezond levende mensen hebben geen lidmaatschap van de sportschool. Bedrijven met een bedenkelijke reputatie of slechte communicatie geven geen geld uit aan een betere campagnes. Gozers die hele dagen in een trainingsbroek rondlopen kopen geen pakken. En mensen die meer dan geregeld naar McDonalds gaan eten geen biologisch voedsel. Hoe goed dat ook voor hen zou zijn.

Om te slagen 'in de reclame' moet je bepalen wie echt wil hebben wat jij verkoopt.

Vertel een verhaal

2010-10-07T21:31:00.003+02:00

De wereld en onze geschiedenis worden gedefinieerd door verhalen. Verhalen zijn onder ons sinds het prille begin van communicatie tussen mensen. Van grotwanden en persoonlijke anekdotes tot lange vertellingen rondom het kampvuur. Verhalen bleven evolueren met hetzelfde doel, ongeacht het tijderk: het delen van ervaringen, om anderen iets te leren en om tradities door te geven.

Vandaag de dag communiceren we wel wat anders. Informatie versplinteren we over een selectie van (massa)media en kanalen en reist via altijd veranderende technologie naar het einddoel. De boodschap wordt verdund, gekloond en verdraaid. Of gecomprimeerd naar fragmentjes van minder dan 140 karakters. We zijn daardoor een beetje de persoonlijke 'touch' verloren die emoties echt kan aanwakkeren en voor sympathie of compassie zorgt.

Door het gebruik van storytelling kunnen we de fragmentjes weer samenvoegen naar een geheel. Het stelt ons in staat om ons weer aan elkaar te knopen als echte mensen, niet als computers.

Zulke verhalen hoeven niet gemaakt of verzonnen te worden, want organisaties zitten van nature al vol verhalen. De kunst is om ze aan de oppervlakte te krijgen, op waarde te schatten en vervolgens tot leven te brengen. Want authentieke, goed vertelde verhalen worden onthouden en begrepen, dat is altijd al zo geweest. Daarom overleven goede verhalen de tand des tijds.

Stel je eens voor wat dat onthouden en begrijpen voor je organisatie, je merk of je doel kan betekenen.

Perceptie is vaak relevanter dan werkelijkheid

2010-09-30T20:56:00.014+02:00

Frank is een übercreatief. Hij heeft grijs haar, een charmante lach en draagt een blitse bril met een dik donker montuur. Hij is intelligent, zelfbewust en zeer welbespraakt. In een ruimte vol stropdassen merkt iedereen hem op en hangt men als makke lammetjes aan zijn lippen.

Op een dag kwam ik hem tegen op straat. Gevat en welbespraakt als altijd maar hij droeg zijn haar een behoorlijk stuk langer en hij had een minder opzichtige bril op zijn neus. Ik betrapte mezelf erop dat het praatje op straat me op een of andere manier minder boeide dan vroeger.

Behalve twee minuscule aspecten van zijn verschijning was er niets veranderd. Maar toch was het genoeg om me van zijn boodschap af te leiden.

Wat je zegt is vaak minder belangrijk dan wat men hoort. Of ziet.

Dit is kapot

2010-09-23T21:26:00.005+02:00

Unieke opname uit 2006 van "This is broken", een eenmalige presentatie (of optreden, zo je wilt) van Seth Godin over falende boodschappen, producten of diensten. Oftwel: "it's broken".

Seth Godin at Gel 2006 from Gel Conference on Vimeo.

Heej! Opletten!

2010-08-14T17:51:00.020+02:00

Je hoort het vreemd genoeg nog te vaak: bedrijven die het gebruik van sociale media op kantoor verbieden. Uit onderzoek blijkt dat 54% van de bedrijven sociale netwerken zoals Facebook, Twitter en Hyves compeet afschermen op de werkplek, terwijl een 35% op een of andere manier het gebruik gelimiteerd heeft. Dan blijft dus slechts 11% van alle bedrijven over die helemaal geen restricties op het interne netwerk heeft doorgevoerd. Dat percentage is stuitend laag en dit fenomeen hebben we al eerder gezien.

Nog niet zo heel lang geleden was iets soortgelijks aan de hand met het gebruik (toen nog 'privégebruik' genoemd) van diensten zoals Hotmail, Google en Yahoo op de werkplek. Een aantal jaren daarvoor werd zelfs het hele internet gebanned van de werkplek. En het zijn niet alleen bedrijven die constant de rem erop trekken, ook op scholen verbieden docenten mobieltjes in het klaslokaal vanwege de internettoegang die zo'n beetje alle toestellen tegenwoordig hebben.

Als we hier op inzoomen valt te constateren dat sociale media verbieden op de werkplek hetzelfde is als het internet verbieden. Of de telefoon verbieden omdat je wel eens een privégesprek zou kunnen voeren. Of zelfs het verbieden van pen en papier, want je zou wel eens een notitie kunnen maken die niet werk- (of school-)gerelateerd is. Je geeft hiermee een heel erg fout signaal af aan de aankomende generatie werknemers.

"Mensen die op het werk het internet privé gebruiken - met een redelijke limiet van minder dan 20% van hun totale kantoortijd - zijn ongeveer 9% productiever dan mensen die dat niet doen", beweert Dr. Brent Coker van de Department of Management and Marketing aan de universiteit van Melbourne. Meer resultaten van zijn sociale media-studie zijn hier te vinden.

Het docentenvoorbeeld levert een interessant dilemma op om nog even bij stil te staan. Vandaag de dag zijn er telefoons die ringtones bevatten met zo'n hoge geluidsfrequentie dat ze door de leraar helemaal niet meer waargenomen kunnen worden. Alleen studenten met 'jonge oren' kunnen ze horen. Maar is dit wel een technologische vraag of probleem? Of eerder een historisch probleem dat docenten al hebben sinds dat er lesgegeven wordt? Of een student nou fluistert, dagdroomt, slaapt, een krabbel op een stukje papier doorschuift, of sms't. Het is allemaal hetzelfde. De gemiddelde leraar dringt gewoon niet tot de leerling door en heeft de grootste moeite de aandacht van zijn studenten vast te houden.

Je zou kunnen zeggen dat het belang van 'opletten' er vanaf de schoolbanken is ingeramd. Dat sommige ondernemers of managers daar nu nog steeds naar handelen door het nieuwe web buiten de poorten van het bedrijf te houden, is zowel triest als te begrijpen. Ze weten niet beter.

De aandacht van de student vasthouden blijkt historisch moeilijk. Die van de werknemer blijkbaar ook. Op de taak van de docent of de afdelingsmanager hoeven we dus niet per se jaloers te zijn. Hoewel de echte briljante leermeesters en leiders die iedere eeuw hadden, die hadden daar eigenlijk helemaal niet zo veel moeite mee.

Als je de hedendaagse technologie op afstand houdt of zelfs verbiedt, lost dit dan echt je probleem op?

"Ik wil een logo precies zoals die daar"

2010-07-25T22:16:00.015+02:00

Als je een logo en een huisstijl nodig hebt voor je bedrijf of merk, dan kan dat op verschillende manieren. Ik geef hier even wat opties.

Wil je uit meerdere conceptontwerpen kunnen kiezen waarna een fase volgt van finetuning en consistente uitontwikkeling, dan werk je nauw samen met een getalenteerde ontwerper (zoals met een van de gasten of gastinnen van VIS bijvoorbeeld). Want die zijn door karrevrachten ervaring gepokt en gemazeld en hebben al tientallen grote en kleine identities succesvol geïntroduceerd of 'getouched'.

Je kunt je logo-ontwerp ook crowdsourcen. Lekker hip en helemaal 2.0. Ik wijs je met alle plezier de weg naar tientallen communities waar 10.000 of zelfs 100.000 'designers' letterlijk op jouw opdracht zitten te wachten, zodat je het logo van je voorkeur kunt kiezen uit een geweldige oogst van 260 concepten. Gewoon vanuit je luie stoel. Moet je wel even wat tijd vrijmaken om al die 260 concepten te reviewen en er netjes feedback op te geven. Zoals het een goede crowdsourcer betaamt.

Wat je ook kunt doen is voor een paar Euro, Dollar of Roebel een logo-template kopen. Slechts je merknaam inkloppen, exporteren of downloaden. Zo, klaar.
Maar je kunt natuurlijk ook een 'kant-en-klaar' logo kopen voor EUR 75,- (of minder) bij een online logowinkel en ze vragen om je bedrijfsnaam even netjes te zetten en een correct grafisch bestand aan je uit te leveren. Ook zo gepiept.

Logo-templates, daar moet je natuurlijk zo ver mogelijk vandaan blijven. Want waarom zou iemand een logo willen 'precies zoals die daar'? Dat vind ik onbegrijpelijk.

Maar als je per ongeluk op een €75,- online logowinkel stuit waar generieke kant-en-klaar logo's worden aangeboden, ren dan weg zo hard als je kan. Waarom? Generieke kant-en-klaar logo's van €75,- stellen je bloot aan juridische en financiële risico's en zijn dus uiteindelijk letterlijk waardeloos.

Het merkenrecht voorkomt dat bedrijven met dezelfde (handels)naam (of met hetzelfde logo) naast elkaar kunnen opereren. Dat kan in de markt namelijk veel verwarring veroorzaken en dat is uiteraard niet de bedoeling. Een handelsmerk is "een woord, naam, symbool of apparaat (of een combinatie van deze) dat in verband wordt gebracht met de producten of dienstverlening van een bepaald persoon of bedrijf en waarmee deze producten en services kunnen worden onderscheiden van die van anderen. Een handelsmerk verzekert consumenten van duurzame kwaliteit met betrekking tot deze producten of dienstverlening en draagt bij tot promotie."

Sommige mensen nemen aan dat indien een logo is beschermd door het auteursrecht, het ook automatisch is beschermd door het merkenrecht. Maar dat is niet zo.

Je bent in Nederland niet verplicht je handelsmerk te registreren bij de daarvoor bestemde merkenautoriteiten. Je kunt het gewoonterecht verwerven door doodsimpel het merkteken commercieel in te zetten voor je organisatie (zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Gewoonterecht). That's it. Echter, je moet in het geval van een conflict kunnen aantonen dat je logo een onderscheidende herkenbaarheid heeft, gekoppeld aan jouw organisatie, je goederen of de aangeboden vormen van dienstverlening. En dat aantonen wordt wel heel erg lastig als tientallen, honderden of zelfs duizenden andere bedrijven hetzelfde (of een zeer gelijkend) kant-en-klare logo hebben aangeschaft.

En waag je al een poging zo'n logo als handelsmerk te registreren dan wordt de aanvraag hoogstwaarschijnlijk direct afgewezen. Maar belangrijker nog, indien een ander bedrijf - vooral binnen dezelfde branche - een identiek logo gebaseerd op zo'n kant-en-klaar template aantoonbaar langer gebruikt dan jij, loop je het risico vervolgd te worden voor merkinbreuk. Met allerlei nare juridische en financiële gevolgen voor je onderneming.

Je zou je eventueel kunnen afvragen waarom jou dit zou moeten boeien. Het bedrag van €75,- kom je echt wel te boven en je zou gewoon voor €75,- een nieuwe kunnen aanschaffen. Yes you can. Maar vergeet niet dat je logo het belangrijkste en meest herkenbare element van je merk of van je onderneming is. Omdat je tijd, geld en andere middelen hebt geïnvesteerd in het bouwen van je merk zal je ervaren dat het niet alleen erg moeilijk maar ook uiterst riskant is om plotseling afscheid te moeten nemen van je logo. Je publiek begrijpt een plotselinge huisstijlverandering al helemaal niet dus je hebt ook nog eens een pijnlijk verhaal te vertellen.

Dus wat moet je doen om jezelf te beschermen en om dit soort risico's te vermijden? Ren weg, zo hard als je kan van €75,- online logowinkeltjes die generieke kant-en-klare logo's aan meerdere afnemers aanbieden. Ik vind het 't waard om het nog maar eens te herhalen: het is waardeloos.

Er zijn alternatieven. Welke je ook kiest, kies er een die een uniek merkbeeld voor je oplevert. Een merkbeeld dat hand in hand gaat met de identiteit van je organisatie. Want dat unieke, dat onderscheidende vermogen is de hoeksteen van je merk. Generieke logo's die al tientallen keren zijn aangeschaft kunnen dat gewoon niet voor je doen.

Mee eens?

De dictatuur van de status update

2010-07-20T22:52:00.025+02:00

Creatieve types hebben een groot probleem. Ze hebben zoveel fantastische ideeën, maar de meeste ervan zien nooit het daglicht en sterven een vroege en gruwelijke dood. Waarom? Omdat hun eigen creatieve gewoonten vreselijk in de weg zitten. Want de constante stroom, nee brij aan nieuwe ideeën belemmert dat hun ideeën uberhaupt fatsoenlijk worden uitgevoerd. Het is bijna medelijwekkend.

Daarnaast zijn ze ook nog eens bijzonder snel afgeleid. Hun aandacht verslapt al bij de eerste gedachten richting alweer het volgende idee. Uiteindelijk staken ze veel projecten halverwege. Of het nou hun eigen website, een new-business formule of dat boek is wat ze altijd al hadden willen schrijven; de meeste projecten verliezen snel vaart en worden een bron van frustratie. En de ideeën belanden uiteindelijk als kladje in de la.

Tijdens mijn 18 jaar in het vak heb ik veel van deze geliefde soortgenoten ontmoet en hun (en mijn eigen) gedrag, gewoonten en tekortkomingen goed in me opgenomen. Soms zelfs gekoesterd en ook vaak bespot. Maar ik heb ook een tip voor ze: ga een werkritme uit de weg die gebaseerd is op reactie.

Zonder het te beseffen hanteren de meesten van ons een workflow die constant wordt onderbroken. We worden gebombardeerd met e-mails, smsjes, tweets, telefoontjes en wat al niet meer. In plaats van dat we al onze energie steken in (pro-)activiteit, stoppen we dit (liever?) in het op werkelijk alle signalen direct reageren. We zijn een absolute slaaf tot en met het allerlaatste binnenkomend bericht. We denken blijkbaar dat het van levensbelang is iedereen direct te laten weten dat het goed met ons gaat. Die actuele stand van zaken, die status update is zo cruciaal, het lijkt wel alsof de duvel ons dwingt.

Probeer dit eens uit: ontloop alle binnenkomende communicatie gedurende een aantal uren per dag. Liefst maal twee, dus 's ochtends en 's middags. Dit betekent je e-mail client afsluiten, telefoon uit, 'stil' of van de haak (bij sommige telefoons gaat dat nog) en een tijdelijke ban op Tweetdeck. Of time een aantal van je dagelijkse tweets - 't werkt echt goed. Binnen dit 'non-stimulerende raamwerk' focus je je op het echte werk. Dan bedoel ik geen routinematige zaken maar de lange-termijnprojecten die gedegen graaf- of denkwerk vereisen.

Respecteer je creativiteit en je ideeënrijkheid en neem de tijd om je (executie)werkwijze te verbeteren. Doe het voor jezelf, maar ook voor iedereen die voordeel heeft van jouw creativiteit. Je klant, je collega, je baas. Want dat voordeel bestaat alleen als jouw creatieve uitspattingen eens niet in de la belanden.

Maak iets goeds

2010-07-05T22:10:00.014+02:00

Ik ontmoet geregeld mensen die roepen dat ze 'iets met een viral' willen. Maar in werkelijkheid willen ze dat helemaal niet. Ze vinden alleen maar dat het erg grappig zou zijn als ze wat goedkope publiciteit zouden krijgen door een beetje origineel te doen. De meesten zijn namelijk helemaal niet bereid het daadwerkelijk te laten gebeuren. Want het betekent niet alleen dat ze iets moeten zien te bedenken wat het merk echt past, maar ook dat ze hun nek moet uitsteken en dat ze de controle voor een deel uit handen gaan geven. En er is absoluut niets wat zo veel commitment van een mens vraagt dan dat.

Dus vergeet het nou gewoon als je het niet meent. Sterker nog, gebruik het woord 'viral' nooit meer, behalve als het jeukt en je er als de sodemieter mee naar je huisarts moet. In plaats daarvan, trakteer je publiek gewoon op iets van waarde. Maak gewoon iets goeds. Okee?

Afgesproken.

Tips van klanten aan het reclamebureau

2010-06-17T23:03:00.016+02:00

Traditionele reclamebureaus zitten in zwaar weer. De wereld om hen heen verandert snel, maar de bureaus veranderen niet snel genoeg mee. En dat is best sneu. Hieronder - in willekeurige volgorde - een aantal zeer bruikbare tips van klanten aan het reclamebureau. Aanvullingen zijn van harte welkom.

Vergaar meer kennis over 't (type) product en de productcategorie van je klant dan je klant zelf in huis heeft.
Minder praten, meer luisteren.
Wees een partner, geen leverancier.
Zorg dat je de markt van je klant echt kent.
Social media-kennis is een must.
Reageer snel en professioneel op verzoekjes.
Absoluut geen lagen meer tussen de klant en je creatieven.
Wees goed voor je personeel.
Zorg dat je voldoende expertise in huis hebt over de industrietak waaraan je verkoopt.
Hou het simpel en praat niet zoveel jargon.
Neem gepassioneerd personeel aan die wat mee heeft gemaakt, maakt niet uit wat. Diploma's zijn geen match voor ervaring, creativiteit en passie.
Blijf enthousiast en grijp elke kans aan met een frisse blik.
Ga op klantstage. Loop eens een paar dagen mee in het klantbedrijf en maak een praatje met mensen bij de koffieautomaat. Snuif cultuur, normen en waarden op.
Focus meer op rendement. Welke vorm dan ook.
Wees creatief en wees een partner. Positioneer je niet als 'de vader' en de klant als 't kind.
Overcommuniceer.
Wees aardig.

Wat geur en geluid doet met consumenten

2010-05-25T22:51:00.017+02:00

Gek genoeg zijn de meeste marketeers, communicatiespecialisten en reclamecreatieven gefixeerd op visuele uitgangspunten voor communicatie. Maar geur en geluid prikkelen de zintuigen het meest bij het bouwen van een merk. Dat wist en verkondigt dè guru op het gebied van neuro-marketing Martin Lindstrom al lang.

Lindstrom baseert zijn claims op 's werelds bekendste neuro-marketing studie, waarbij gedachtenpatronen van duizenden consumenten werden gescand en gemeten terwijl ze werden blootgesteld aan verschillende merken. En dan ging het niet alleen om tekstuele en visuele prikkels maar ook om geurtjes en geluidjes. In een van zijn vele bevindingen beschreef hij hoe het beluisteren van de bekende Nokia gsm-ringtone veel mensen letterlijk misselijk maakte. Omdat ze hen deden denken aan werk en het halen van deadlines.

De studie wijst ook uit dat sex niet meer zo verkoopt als dat 't vroeger deed. Blijkbaar is het effect verdund doordat we tegenwoordig zo vaak worden blootgesteld aan sexueel geladen visuele media.

Lindstrom zegt ook dat de studie uitwijst dat sommige merken bijna religieus volgersgedrag oproepen. Van Apple bijvoorbeeld wordt gezegd dat de combinatie van het Apple-beeldmerk (als een soort 'kruis'), een inspirerend leider (de evangelist Steve Jobs) en een Apple Store (de plaats van verering, het altaar) mensen merkslaaf maakt.

Het is maar dat ik als Apple fanboy het nu een plekkie kan geven ;-)

Wat is een logo waard?

2010-05-18T23:28:00.017+02:00

Is het je opgevallen dat elke auto een logo heeft? Duidelijk in het zicht bedoel ik? Okee. Spijkerbroeken? Ook. Werkschoenen? Mwoa nee die niet zo. Computers? Zeker. Telefoons? Yep. Stropdassen? Niet in het zicht. De meeste sieraden? Die ook niet.

Dat is grappig, want je zou hoogstwaarschijnlijk geen 300 Euro extra willen betalen voor een logootje op de kontzak van de pantalon van je nieuwe pak maar wel voor eentje op je nieuwe flatscreen TV.

Potloden. Ja. Eten? Hmm, ja misschien bij M&M's want die neppers smaken naar chemisch suiker. Horloges? Zeer zeker wel, maar de meeste meubels die in je woonkamer staan zijn merkloos. Is een logoloze auto minder waard dan een 'normale'? Waarom vinden we dit niet alleen normaal, maar accepteren we het - sterker nog - houden we ervan?

Blijkbaar is het geen potlood, maar is het een lifestyle.

Oppassen of opvallen?

2010-05-06T22:39:00.009+02:00

Er zijn genoeg mensen die je kunnen vertellen hoe je vooral niet op moet vallen. Ze vertellen je wat je aan moet trekken naar dat restaurant, of die conferentie of die begrafenis. Het is niet zo moeilijk uit te vogelen om 'passend' te zijn. Als oppassen en 'passend zijn' jouw ding is, zorg er dan voor dat je daar gewoon het allerbeste advies over krijgt.

Opvallen daarentegen, is lastiger. Val je te veel op dan ben je een aansteller. Of een mafkees. En dan bedoel ik niet wat je aantrekt. Je hebt keuze in alles wat je doet. Van je complete loopbaan tot en met de woordkeuze in een presentatie.

En dan nu m'n punt: kies. Doe jij wat je doet om passend te zijn, of om op te vallen?

De toekomst is net als het verleden, maar dan met meer glans.

2010-05-02T23:12:00.016+02:00

Dat slaat natuurlijk nergens op.

Hoewel, de muziekindustrie bijvoorbeeld is fundamenteel veranderd door gemakkelijk te delen, goedkope digitale bestanden. Net zo glanzend als vinyl? Mwoah nee niet echt. Maar daar gaat het niet om.

Jouw tak van sport, jouw industrie - wat dat ook moge zijn - is compleet en permanent veranderd door de fantastische en onomkeerbare verbondenheid die het internet biedt. Wat zeg ik, 'veranderd'?: zeg maar gerust gereviseerd.

Voor velen jammer genoeg nog steeds moeilijk te erkennen, maar dat maakt het niet minder waar. Wat ga jij eraan doen?

Als jij je bedrijf vandaag zou oprichten, wetende wat je nu weet, wat zou je nu (heel heel heel erg) anders doen?

Vakmanschap

2010-04-26T21:32:00.013+02:00

Vindt je roeping en ga d'r voor.

“If a man is called to be a street sweeper, he should sweep streets even as Michelangelo painted or Beethoven composed music or Shakespeare wrote poetry. He should sweep streets so well that all the hosts of heaven and earth will pause to say, ‘Here lived a great street sweeper who did his job well.’”

Martin Luther King, Jr.

Misbegrepen

2010-04-23T23:19:00.006+02:00

Het is bijna niet voor te stellen dat je iets schrijft dat 100% van je lezers zal begrijpen zoals het bedoeld is. Ga je 't tot in den treure uitkauwen totdat zelfs die laatste 1% je ook begrijpt, dan verveel je de rest te pletter.

De moraal? Dit is eigenlijk meer een soort waarschuwing voor (de mogelijke valkuilen van) een microblog zoals Twitter. Als je maar 140 karakters ter beschikking hebt om je punt te maken is de kans groot dat je (heel erg vaak) niet begrepen wordt. Daar is op zich niets mis mee maar je moet er in ieder geval op voorbereid zijn. Mensen nemen meestal niet de tijd om te vragen wat je precies bedoelt. Ze nemen gewoon aan dat je een arrogante eikel bent en gaan door waarmee ze bezig waren.

Begrijp me niet verkeerd (want dat overkomt me geregeld ;-) ik wil niet de Twitterbaby met het badwater wegspoelen. Ik vind Twitter geweldig. Ik wil alleen duidelijk maken dat elk medium nuttig en geschikt moet zijn voor de boodschap. Twitter of Yammer gebruiken voor het delen van je kwartaalcijfers, om iemand te ontslaan of om een andere belangrijke nuance-verlangende aankondiging te doen is dom. Om met elkaar in contact te blijven en elkaar op de hoogte te houden is het ronduit briljant.

Als je boodschap belangrijk of zelfs controversieel is, zou ik er geen obsessie van maken om het per se kort te houden.

Welterusten Twitterland.

Ik baal ervan dat jij niet op Twitter zit.

2010-04-13T21:07:00.014+02:00

En ik baal ervan dat als je wèl op Twitter zit dat je je verschuilt achter en bedrijfsnaam of een logo. En ik erger me al helemaal groen en geel aan auto-tweets. In dan in het bijzonder aan auto-DM's. Jak.

Waarom?

Mensen zijn van nature sociale dieren. We hebben interactie nodig. Sociale integratie staat op de derde plek op Maslow's lijstje, direct na fysiologische behoeften en de behoefte aan veiligheid. De meesten onder ons zijn al blij als ze in staat zijn te ‘connecten’ met mensen die ze daadwerkelijk kennen. Maar dat is net zoals in een klein dorp wonen voordat de fiets werd uitgevonden. Veilig en voorspelbaar. En ook verstikkend en met weinig ruimte voor creatieve ontplooiing.

Van alle sociale netwerken is Twitter het spannendst vanwege de complete willekeur. De willekeur van verbindingen, berichten en gebeurtenissen. Het schakelt barrières van tijd, plaats, status of ras compleet uit. Mensen volgen elkaar omdat ze elkaar interessant vinden. Zo simpel is het.

Berichten van 140 tekens kunnen echt een openbaring zijn. Ze laten de grappige, grootmoedige, saaie, egoïstische, maffe, gemene of geweldige kanten van mensen zien en daar is geen ontkomen aan. Want onze stroom van tweets is voor iedereen zichtbaar en is tegenwoordig zelfs een van de eerste zaken die te zien is in de Google-resultaten als we naar iemand zoeken.

Ik weet het, ‘t gaat ver, maar ik heb er ongelofelijk de pest in dat jij niet op Twitter zit. Waarom? Omdat jij een uniek mens bent en misschien wel zonneschijn en lol in mijn leven brengt. Hoe kan ik je ooit ‘ontmoeten’ als je niet in mijn contactcirkel, niet op Twitter zit? Dat kan dus niet. Ik erger me rot omdat ik je mis.

Want nieuwe vrienden maken is geweldig. Tegen nieuwe ideeën aanlopen ook. De ballen uit m’n broek lachen al helemaal. Een fragmentje uit iemands leven opvangen en je er een beeld bij vormen is ronduit spannend. En dan dat delen. Delen is het mooiste dat er is. Dit alles komt doorgaans alleen beschikbaar tijdens het bezoeken van een feestje (met het risico dat het een saai feestje is) terwijl je wacht om aan een interessant persoon voorgesteld te worden. Totdat je jezelf uiteindelijk naar huis sleept na een ontmoeting met die ene semi-interessante persoon als magere traktatie.

Niet alleen kunnen we ons op Twitter tijdsonafhankelijk verbinden met een gigantische verscheidenheid aan (echte!) mensen, we kunnen zelfs gesprekken met ze voeren en zien hoe zij de interactie aangaan met anderen. En we kunnen merken hoe ze op ons reageren zonder dat de façade van beleefdheid in de weg zit.

Je kan jezelf zijn, met je eigen ideeën en meningen en direct zien voor wie dat relevant of interessant is. En als dat zo is, dan is dat zelden omdat iemand probeert verfijnd over te komen. Het is ook niet omdat ze vinden dat ze hun best moeten doen om beleefd te blijven. Want het zijn vreemden. Niemand heeft nog een appeltje met je te schillen. Niemand die je nog van school kent. Geen tante Annie die je afkeurende blikken geeft. Je bent vrij om jezelf te zijn.

Sommigen zeggen dat Twitter een virtuele wereld is. Ik vind het meestal veel echter en authentieker dan de vele oppervlakkige gesprekken die mensen in real life met elkaar voeren.

Dus als je nog niet op Twitter zit, ga dan nu aan de slag en beroof ons niet van de kans je te leren kennen. Als je wel al op Twitter zit, verschuil je dan alsjeblieft niet achter een corporate identity. En als je auto-tweet: get real! Auto-tweeten is hetzelfde als een opname van jezelf naar dat feestje sturen en hopen dat er iemand op je af komt. Dat gaat 'm dus niet worden.

Deze post is opgedragen aan iedereen die me ooit heeft gevraagd wat ik in godsnaam zo geweldig vind aan Twitter.

Twexit,
D.

Het laatste reclamebureau op aarde

2010-03-24T22:08:00.010+01:00

Fictie? Dacht het niet.

Twitter

2009-12-16T08:51:00.017+01:00

Na bijna 2 jaar Twitteren weet ik het zeker: 't microbloggen ligt mij gewoon beter. Als meer dan één keer per maand een artikel schrijven op je eigen blog een worsteling wordt, moet je kappen. Misschien denk ik er over een tijdje anders over maar voorlopig is dit mijn laatste post. Ik hou nl. meer van kort en krachtig. Van de kracht van het snelle delen. Van dat vluchtige consumeren. Van het nu of van het straks. Een blog, daar ga of moet je naar toe. Als je je ervoor open stelt komt Twitter naar jou. Op de manier hoe het jou uitkomt, op het tijdstip van je keuze. Net zo simpel als geweldig.

Dus voor die anderhalve paardenkop die hier wel eens rondstruint: bedankt voor je bezoek maar ik ben vanaf nu all-Twitter. Take care now, bye bye then.

Follow me: http://twitter.com/dvalize
Follow me bij VIS: http://twitter.com/Breinbries

#TCNBBT

Aan de haak

2009-11-10T21:06:00.005+01:00

Hoe virtueel alle vormen van communicatie op internet ook lijken, de effecten zijn er niet minder realistisch om. Wie dacht met een doordachte en fraaie website voorlopig klaar te zijn, komt bedrogen uit. Over jouw organisatie, je merk en je mensen wordt vooral buiten de site volop gepraat in een taal die je wellicht nog niet spreekt. Tijd voor een overzicht van chats, tweets, hyves en fora. En wat je ermee kunt.

Dit onderwerp mocht ik vanmiddag presenteren tijdens het VIS-haakje 'Social Media'. Voor wie het nog niet weet: VIS-haakjes zijn workshops of lezingen voor relaties van VIS Free Format Communicatie en wat een prachtig medium is dat toch. Haakjes. Klinkt simpel, is het ook. Dus van de andere kant moet ik ook toegeven: de effecten van echt (off-line) netwerken en waarde toevoegen zijn er niet minder realistisch om. Superleuke en actieve groep, lekker hapjes, relaxte sfeer en een actueel en relevant onderwerp.

Ik zie nu al uit naar de 24e. Dan gaat dit VIS-haakje nog eens in de herhaling.

Soundcloud

2009-09-14T14:57:00.011+02:00

Het is nog even verder testen, maar het ziet er solide uit. Wat is Soundcloud? Soundcloud is een (nog relatief nieuw) online audio-platform dat muziekprofessionals in staat stelt (hun) muziek te showcasen, en/of te distrtibueren. Het is een efficiënte en eenvoudige manier om muziek uit te wisselen of onder je fans uit te zetten, bijvoorbeeld vlak voor een officiële release. Het publiek ('followers' à la Twitter) kan eventueel reageren op je tracks.

Stel je zelf maar eens voor hoe (semi-)profs uit de muziekindustrie hier mee om zouden moeten of kunnen gaan. Het platform wordt nu al massaal omarmd door DJ's en jonge bands, die populariteit van hun sets of repertoire willen pre-testen bij luisteraars. Voor DJ's en muzikanten is Soundcloud een (extra) podium en een omgeving waar voordeel wordt gehaald uit de continue stroom van feedback op hun muzikale creaties.

Het volgende mooie voorbeeld dat Social Networking-initiatieven en de hoge mate van participatie niet te stoppen zijn.

Have fun.

http://soundcloud.com/dvalize

Send me your track

Fans for life

2009-07-20T21:18:00.010+02:00

We gaan hier geen gewoonte van maken maar ik wil jullie toch even persoonlijk voorstellen aan J.

J is een man uit het zakelijke netwerk en ik ken hem nu ruim acht jaar. Bij verschillende bedrijven en merken is hij verantwoordelijk (geweest) voor marketing communicatie, op verschillende niveau's. Vanaf het prille begin van onze samenwerking is de (werk)sfeer tussen ons gebaseerd op toewijding, professionaliteit, respect en een onvoorwaardelijk vertrouwen in elkaars vakmanschap. Zijn bijdrage aan mijn Joie-de-travaille is in al die jaren enorm geweest. Dat is wel gebleken aan het wrange gemis dat ontstond wanneer J (of ik) een switch maakte naar andere afdeling, functie of zelfs een andere firma. Toen raakten we elkaar telkens 'effe kwijt'. Want zo gaan die dingen.

Maar op een of andere manier weigerden we systematisch afscheid van elkaar te nemen. We hebben elkaar elke keer weer opnieuw opgezocht. Het soort toewijding die je buiten het zakelijke kader alleen tegenkomt bij boezemvrienden. Of zoals een fan weigert afstand te doen van die vergeelde poster van zijn favoriete band.

De gedeelde passie voor het edele vak is mede gevormd door bijna schouder aan schouder bouwen aan de toekomst van de merken die we vertegenwoordigden. J aan zijn eind van de tafel, ik aan de mijne. De een gaf de voorzet, de andere kopte 'm in - teamwork van het zuivere soort. De gelijkwaardige inbreng in de relatie maakte elk project keer op keer een unieke leverancierservaring, kan ik je verzekeren. Ik verwacht niet dat ik dat op korte termijn nog eens ga beleven. Want met J samenwerken is high-impact en veroorzaakt een verslavende en positieve vibe.

Onze dagelijkse, functionele en operationele contacten hebben nu plaatsgemaakt voor een beginnende vriendschap. J jaagt nu zijn dromen na en hij gaat 't nog flikken ook, the cool dude. Met dezelfde passie als altijd neemt hij nu de touwtjes zelf in handen en bouwt zijn eigen imperiumpje. Als hij tegenwoordig vertelt hoe hij dat moeiteloos combineert met zijn gezinsleven en hoe hij daar een perfecte balans in heeft gevonden, dan inspireert me dat.

Waarom deze anekdote, deze ode bijna? Omdat J niet stopt mij positief te prikkelen. Omdat ik dankbaar ben dat ik met hem heb samengewerkt. En dat hij de benchmark is en blijft van wat ik zoek in een zakenrelatie. Daarom.

Toedeloe.

Did you know

2009-06-25T23:21:00.006+02:00

Al miljoenen keren bekeken op Youtube maar nog steeds een geweldige video over de groeisnelheid van informatietechnologie, onderzocht door Karl Fisch, Scott McLeod en Jeff Brenman. Overweldigend.

So what does it all mean?

Het vinden van de oplossing: kijk niet naar het probleem

2009-06-21T23:17:00.015+02:00

Als brainstorm-evangelist reis ik door het ganse land om mensen te laten ervaren hoe bevrijdend en tegelijkertijd productief een brainstormsessie kan zijn, mits goed gemodereerd. Of we nu sessies voor en met onze relaties, of voor ons zelf leiden (of ondergaan), er is één creativiteitstechniek die we eigenlijk nooit echt live kunnen toepassen. Hoe graag we dat eigenlijk zouden willen. Het is de 'vrije incubatie'.

Ik kan de vrije incubatie van meerdere kanten belichten, zowel de technische, de biologische als de fysiologische kant. Allemaal best boeiend, maar ik kwam een artikel tegen die haarfijn uit de doeken doet waarom de meest briljante ideeën zich vanzelf aan je opdringen. Gewoon terwijl je je scheert, wanneer je in de trein zit of de hond uitlaat. Misschien wel de krachtigste denktechniek is: stop met denken.

Klik hier om het artikel te lezen.

Vloek der Kennis

2009-05-19T21:13:00.011+02:00

Je kent dat wel. Die situaties waarbij je op een feestje aan vrienden, kennissen of familie gaat uitleggen waar je je overdag nou eigenlijk mee bezig houdt. Er wordt gevraagd waar je goed in bent en waar je bedrijf of merk nou eigenlijk voor staat. Men luistert echt wel geïnteresseerd, maar tegelijkertijd zie je ook grote vraagtekens in de ogen van je toehoorders verschijnen. Ze vragen nog even door - jij zwetst nog even door. De vraagtekens worden alsmaar groter. Wat je insteek ook is, je krijgt de kern van je boodschap niet over de bühne. En dat terwijl de elevator pitch voor die prospect van laatst nog zo goed ging. Daar kon je doordringen tot de essentie van wat je nou eigenlijk te bieden hebt.

Vanmorgen waren we opgetrommeld voor een briefing bij een klant. De overkant van de tafel - het klantteam - werd bezet door een trio dat de communicatie verzorgt bij het klantbedrijf, ook al is communicatie niet de core-business van dit team (IT en sales wel).
Wij - het bureauteam - waren met twee. Het gesprek, waar anderhalf uur voor was uitgetrokken, werd zoals gebruikelijk in het Engels gevoerd. In het klantteam zit namelijk ook een fransman. Van het stoïcijnse, emotieloze soort, die bovendien de Engelse taal verre van machtig is.

Op een gegeven moment loopt het gesprek vast op een trivialiteit, aangezwengeld door deze man. Een ogenschijnlijk simpel vraagstuk met hoge inkopindex werd hardnekkig gedwarsboomd door iemand die nou eenmaal zijn zinnen op iets anders heeft gezet, en tenmidden van zijn collega's per se voet bij stuk wilde houden.
Nou sta ik redelijk bekend als een gozer die iemand redelijk weet te overtuigen, maar het was weer alsof ik tegen een oom, mijn petekind van 10, of de buurman stond te praten. Ik had een arsenaal aan argumenten paraat om een gedegen advies te kunnen geven, maar hij begreep me gewoon niet. Ik zette 'm nog eens in de hoogste versnelling en smeet er nog wat deftig jargon, anderhalf modelletje, drie methodieken en tien creatieve uitspattingen tegen aan... en raakte hem helemaal kwijt. Met krabben en bijten zijn we er uiteindelijk wel uit gekomen maar wàt een gestuntel.

Op de terugweg in de auto viel het kwartje pas. Los van de taalbarrière had ik tijdens het gesprek last van de 'Vloek der Kennis'. Dan en Chip Heath beschreven het al in hun boek 'Made to Stick' (vertaald: de Plakfactor). Mijn argumentatiegeweer was tot de nok doorgeladen met munitie, maar hoe scherp ik ook schoot, ik miste keer op keer mijn doel.

Nu wil het geval dat de beste man het edele communicatievak hooguit als belangrijke bijzaak ziet. Het is niet zijn vakgebied en ook niet zijn achtergrond. In de volle overtuiging van mijn kennis en kunde bleef mijn betoog gewoon niet bij hem plakken. Het was te moeilijk, te abstract. Het had gewoon niet de plakfactor. Voor de plakfactor moet je je 'aanpassen' aan je publiek. Je moet snappen hoe concreet je moet zijn om begrepen te worden. En dat vergt een bepaalde vaardigheid waar niet iedereen mee gezegend is. Ik ben vandaag geconfronteerd met een van mijn vele tekortkomingen, maar ik troost me met de gedachte dat ik - nu ik weet wat er mis ging - dit kan ombuigen.

Ik ga het boek voor de tweede keer lezen. En nou maar hopen dat de materie bij mij blijft plakken.

Het real time-tijdperk

2009-05-07T09:16:00.011+02:00

Zo, eindelijk die oude meuk van een jaar oud uit het raam gemikt, paginaatje beetje gepimpt en gewoon helemaal opnieuw begonnen. Voici dan mijn nieuwe blog. En ja ik ga het nu echt (ja echt!) een beetje beter bijhouden. Beloofd.

Ik kabbel wel al een tijdje aan, hier en daar. Social media was voor mij toch niet veel meer dan beetje Linkedinnen (sinds eind 2005, dat dan weer wel), MSN'en, Twitteren, Hyven, Facebook'en en ook nog wat klooien op een klein blogje.

Internet is een levend organisme en ontwikkelt zich in bijzonder rap tempo. We verlaten zo zoetjes aan de BlogoSphere (dus loop ik tòch weer achter de feiten aan ;-) en we betreden op dit moment de StatusSphere. Oftewel, van 'gisteren' naar 'vandaag'. Vorige week verscheen er uit de hoge hoed van Forrester weer een nieuw onderzoekspareltje. Dit keer was de explosieve groei van consumentdeelname aan social media (en de groeiende rol van merken daarbinnen) voldoende reden voor een uitgebreid onderzoek. De resultaten zijn alleen beschikbaar voor Forrester-klanten, maar de samenvatting is voor iedereen beschikbaar:

http://blogs.forrester.com/marketing/2009/04/the-future-of-the-social-web-in-five-eras.html

Nou die eerste verse post is altijd weer spannend. Till we meet or tweet again everybody.
Danny.

Follow me on Twitter:
http://twitter.com/dvalize

2008-10-01T13:48:00.003+02:00

Check my profile on Linkedin.