Branding is zeg maar echt mijn ding

Als mijn blaas een metertje had zou de naald volledig uitslaan. Er is geen tijd te verliezen. Ik zoek zwetend een toilet, loop naar binnen, doe m’n plasje, was en droog mijn handen en sta weer buiten in minder dan twee minuten. Tijdens deze gebeurtenis denk ik geen seconde aan design. Ik doe wat ik moet doen, vrij van frictie, frustratie of ongemakken. Dat is best bijzonder, want in dit soort gelegenheden wordt zelden iets aan toeval overgelaten. Ik durf te wedden dat zaken als materiaalvereisten en gebruikersbehoeften grondig zijn onderzocht. En dat daarnaast uiterst planmatig op allerlei potentiele tekortkomingen is geanticipeerd. Allemaal om een ervaring te bieden waar design onzichtbaar lijkt. Valize, waar gáát dit over? Oké even in z’n achteruit, laten we het toiletbezoek eens en détail beschouwen: Terwijl ontelbare signalen mij proberen af te leiden spot ik met groot gemak het herkenbare toiletsymbool op enkele tientallen meters afstand. Ik hoef niemand iets te vragen ...

Voor wie werk je? Voor je bedrijf? Je baas? Jezelf? Of werk je voor je klant? Hoe je deze vraag beantwoordt bepaalt voor altijd het perspectief op het werk dat je doet. En wie je nou eigenlijk bedient. Normaliter beantwoorden we de vraag “Voor wie werk jij?” met de naam van je bedrijf. Of we zeggen, “Ik heb m’n eigen bedrijf, dus ik werk voor mezelf.” Maar als we met die vierde optie geconfronteerd worden voelen we ons een beetje schuldig, krabbelen we terug en bekennen we dat we er toch echt zijn voor de klant. We dachten even niet na. Natúúrlijk werken we voor de klant. Ook al lijkt het een strikvraag, er bestaat geen fout antwoord. Werknemers werken voor de baas. Eigenaren werken in het belang van hun bedrijf. Dat is hoe het is. Het is de realiteit. En het belangrijkste: het is balans. Voor wie je het ook doet, beste schoenmaker, blijf bij je leest. Probeer de verleiding te weerstaan andermans werk te doen, want het keert zich tegen je. Er zijn ontelbare interessante pa...

Als je dit leest is de kans groot dat je je boterham verdient met het slijten van een product of dienst. Het globale idee bestaat dat je consumenten daar zo weinig mogelijk geld voor moet vragen. Goedkoper aanbieden is niet per se de beste tactiek, maar het lijkt intuïtief redelijk voor de hand te liggen. Mensen geven nou eenmaal het liefst zo weinig mogelijk geld uit. Als jij teveel vraagt lopen ze door en zoeken ze een goedkoper alternatief bij de concurrent. Right? Hou vast. Het probleem is dat dit – zoals met alles wat je merk doet – een zekere boodschap bij je klanten achter laat. En hoewel je met bodemprijzen kortstondig iemands aandacht vangt, veel meer dan dat vang je er doorgaans niet mee. Mits je Lidl, Ryanair of Tele2 heet natuurlijk, maar daarover een andere keer meer. Ik durf te wedden dat als je even al je aankopen beschouwt, de beste dingen die je ooit kocht:  1. kostten een beetje meer, en  2. waren de investering dubbel en dwars waard. ...

Bij café De Boon selecteren ze zorgvuldig hun koffiebonen en branden ze de bonen liefdevol in eigen huis. Dit zorgt voor een weldadig aroma in de hele zaak. De medewerkers van dit koffiehuis gebruiken alleen de beste ingrediënten omdat ze gepassioneerd geloven in het creëren van een onberispelijke ervaring. Ze benaderen het begrip ‘service’ met exact dezelfde verering. De barista, Bart, onthoudt niet alleen de namen van zijn vaste klanten maar ook hun koffievoorkeuren. Hij verwarmt ieder kopje en versiert ieder schoteltje met een tablet uiterst fijne pure chocolade (hij gelooft namelijk dat dat de smaak bevordert). In de loungy ruimte staat het meest comfortabele meubilair. Alle tafeltjes, stoeltjes en fauteuils zijn op een kordate manier netjes geordend en worden continu schoon gehouden. Op de grotere tafels ligt een waaier van dagbladen die klanten een kijkje in de wereld gunt. Zo nu en dan trakteert de eigenaar zijn beste klanten op een plak huisgemaakte appelcake, als wa...