Branding is zeg maar echt mijn ding

Woon je in Eindhoven, dan ken je waarschijnlijk Happy Italy. Het Italian fast food concept op ruim opgezette locaties, hippe inrichting en ongelofelijk middelmatig eten. Maar ze serveren er enorme porties. Bemachtig een tafel, bestel een maaltijd en je neemt voor minimaal nog een dag aan extra eten mee naar huis in een heuse Happy Bag. Mede door die grote porties (mensen beseffen niet hoe weinig het kost een pizza of pasta in elkaar te zetten) heeft iedereen het over Happy Italy. Bijna dagelijks tref je er rijen wachtende mensen aan. Je maakt niet vaak mee dat er rond etenstijd géén rij tot buiten staat. Happy Italy is slim. Happy Italy laat mensen praten over gigantische Italiaanse maaltijden voor weinig geld. Daarna doen de rijen het meeste werk. Iedereen die voorbij loopt (want A-locatie) en de lange rij ziet gaat ervan uit dat al die mensen er staan met een goede reden. Het zal het wel waard zijn. Het móet het wel waard zijn. Dit is terug te brengen naar een instinctief...

Jullie weten het: ik hartje het internet. Maar de online interacties van tegenwoordig zijn alleen nog maar marketing en reclame. Onze ooit zo vermakelijke, boeiende of nuttige verwisselingen hebben plaatsgemaakt voor platte tips, trucs en inhoudsloze clickbait. Massa's zelfverklaarde experts orakelen over hoe je allerlei omstandigheden naar je voordeel kunt ombuigen. Ook al ben ik meestal geen doelgroep , ik heb nogal moeite deze prut te negeren. Technologie biedt zoveel mogelijkheden maar het is overgenomen door ordinaire straatventers. Erger nog: ik ben er een van. Ik gebruik technologie als promotie-instrument. Het is mijn werk om de aantallen likes, views en volgers op te kloppen voor merken en organisaties. En voor mezelf. Ik ben steeds minder vaak in staat situaties te zien zonder me de promotiepotentie voor te stellen. Hier baal ik gruwelijk van en ik vraag me wel eens af hoe ik toch zo'n ongelofelijke labbekak ben geworden. Als kind namen mijn ouders ons geregel...

In klantenland is een pitch uitschrijven om met communicatiebureaus in aanraking te komen een antieke maar gekoesterde traditie. Een hardnekkig verschijnsel dat in de afgelopen vier decennia nauwelijks met de tijd is meegegaan. Voor veel merken en organisaties is deze uren verslindende krachtmeting blijkbaar nog steeds de enige manier om bureaus te shortlisten voor een prestigieus project of het (al dan niet hele) account. We houden best van een wedstrijdje, maar helaas wordt bij de opzet van het pitchproces nog te vaak op kortetermijnresultaten gestuurd. Of nog gekker: er wordt helemaal nérgens op gestuurd. Briefings of hun schrijvers zijn vaak van een bedenkelijk niveau en maar zelden wordt stilgestaan bij wat men nou precies van een klant-bureaurelatie verwacht. Gratis Pitches zijn er in allerlei soorten en maten. Pitches zonder vergoeding zijn eerder regel dan uitzondering. Daarnaast heb je pitches met wel tien deelnemers, schijnpitches, pitches met meerduidige briefings, ...

Ieder identity-vraagstuk begint zo’n beetje met de zoektocht naar kernwaarden. We hebben daar slimme maniertjes voor. Eenvoudige, compacte methodieken waarbij we samen met de klant op zoek gaan naar woorden die de klantorganisatie of het merk zo goed mogelijk beschrijven. Maar er is één woord dat altijd op de shortlist verschijnt: ‘Passie’. Waarschijnlijk met een goede reden. Het is best een sterk woord. In de meeste gevallen beschrijft het daadwerkelijk onze klanten. Ze zijn gepassioneerd genoeg om naar VIS te komen, gepassioneerd genoeg om in hun merk te investeren en ze waren in ieder geval ooit gepassioneerd genoeg om een bedrijf te starten. Gepassioneerd was ik ooit ook. En ook al geef ik misschien de indruk dat ik dat nog steeds ben, ik zal hier en nu bekennen: ik ben het niet. Ik hou het bij 90 procent van de tijd. Misschien 85. Ik bedoel 80. Ik ben de fanatieke sporter die vanavond vergat naar de sportschool te gaan, maar toen ik erachter kwam dat ik het verge...

Bij VIS houden we wel van een fijne video. Met een film laat je - letterlijk - meer zien dan met een ander medium. We kunnen een geweldige site of een fantastisch verhaal in elkaar zetten, maar een goed uitgevoerde video vertelt zo’n beetje alles wat de belangstellende ooit wilde weten. En dat in een fractie van de moeite die het je kost om een hele brochure te lezen. Onderzoek toont aan dat bij de absorptie van informatie ongeveer 65% van alle mensen visueel is ingesteld. 30% zou auditief zijn ingesteld. Simpel gezegd betekent dit dat de boodschap in de video de potentie heeft bij 95% van je publiek te blijven plakken. Dat is een aardig argument, maar soms is een voorbeeld het sterkste argument. Corporate film Hendrik Veder group Iets meer dan een jaar geleden zijn we gestart met de rebranding van Hendrik Veder Group , Europees marktleider voor staalkabel, diensten en oplossingen voor offshore, haven, scheepsbouw en andere industrieën. Een belangrijk onderdeel van de groep...

“ Content isn’t king, conversation is king. Content is just something to talk about ”  -  Cory Doctorow Conversatie is een manier om je publiek te boeien en te activeren. Of je nou een emailnieuwsbrief verstuurt, op social media zit of klanten ontvangt, met een goed gesprek voelen we ons verbonden met elkaar en leiden ze – hopelijk voor jou of je merk – tot conversie. Helaas zien we vaker en vaker dat merken of organisaties een online gesprek beginnen zonder dat ze iets te zeggen hebben. De aandacht van je publiek is waardevol en in veel gevallen hebben je toeschouwers je toestemming gegeven te praten. Verkloot het niet. In iedere vorm van communicatie – online en offline – is het cruciaal dat je met overtuiging weet wat je moet zeggen, hoe je het moet zeggen en tegen wie je het moet zeggen. Beschouw het als een voorrecht dat mensen je in hun leven dulden, want zij snappen ook wel dat jij er bent om je spullen te slijten. Herinner mensen eraan waarom ze op ...

Vorige week had ik na een boeiende #SMC040 een kort gesprek met een vakgenoot. Onder het genot van een biertje waren we het erover eens dat social media zowel opwindende kansen als logistieke nachtmerries bieden. Dit is te wijten aan de (pardon voor het verbalisme) symbiotische relatie tussen klant en bureau. Ze zijn allebei nodig, maar bepalen wie welke taak op zich neemt is tricky business. Eerlijk gezegd denk ik dat de meesten van ons moeten toegeven dat organisaties vaak slecht zijn in het vertellen van hun verhaal. Ze hebben de neiging te pitchen in plaats van te engagen (pardon voor de taalassimilatie). Social media quick-wins bestaan niet Een deel van het probleem heeft te maken met gebrek aan ervaring. Iedere doorgewinterde marketeer weet dat je meer bereikt met een goed verhaal dan met een verkooppraatje. De meeste organisaties die starten met social media hebben daar echter het geduld niet voor. In de hunkering naar snelle resultaten en een zo groot mogelijk ...

De meesten van ons zagen de diarree aan online content een decennium geleden niet aankomen (mezelf incluis). Eigenlijk zagen de meesten het twee jaar geleden niet eens aankomen. Sinds de explosie van het internet watertrappelen we ons te pletter in een overstroming van data. Neem alleen al Twitter: 1,6 miljard dagelijkse zoekopdrachten, plus bijna een half miljard tweets die daar dan nog eens bij uitgebraakt worden. Per dàg. En die gaan al lang niet meer alleen over #TVOH of Lady Gaga. We hebben ook gezien dat gemakkelijke toegang tot de oneindige oceaan van content wordt overschaduwd door een aantal pittige uitdagingen. Bijvoorbeeld het filteren van prikkels en het efficiënt consumeren van alle informatie die continu op ons wordt afgevuurd. RSS lijkt soms meer op brandjes blussen, zaken als FarmVille zijn zo hardnekkig als mieren tijdens een picnic en dan heb je nog de berichtgeving van mensen die - al dan niet voor een beloning - graag ‘ delen als een baas ’. Hoe erg de gru...

Bij VIS zijn we groot fan van digital, on-line en social . Dat is op zich geen nieuws. Veel moois van wat het pand verlaat is bestemd voor digitaal, omdat in de meeste campagnes de boel wel zo’n beetje rondom digitaal draait. Dat gezegd hebbende, het is maar een deel van het geheel. Radio werkt nog steeds. Adverteren werkt nog steeds. Outdoor werkt nog steeds. Sponsoring werkt nog steeds. TV werkt (soms) nog steeds. Product placement werkt nog steeds (toch, Heineken?). Kortingsbonnen werken nog steeds. DM werkt nog steeds en de zegeltjes bij de supermarkt werken ook nog steeds. Wanneer complete communicatielegioenen extatisch gillen dat nieuwe media hot zijn vergeet je maar al te gemakkelijk dat al die andere zaken nog steeds vreselijk effectief zijn. Terwijl technologieën komen en gaan zijn denkkracht, goede communicatie en sommige 'old media' verrassend veerkrachtig. Trouwens, ik geef geen flikker om je nieuwe app.

In het kader van het door mezelf beschikbaar gestelde tijd voor een willekeurige reflectie, volgt hier een willekeurige reflectie. Zegt de ene goeroe tegen de andere: “door social media is communicatie tussen merken en consumenten een échte dialoog geworden”. Dialoog. Een zinvol begrip dat in sommige opzichten klinkklare nonsens lijkt. Want feit is dat binnen eerdergenoemd kader het helemaal geen dialoog is. Het kan geen dialoog zijn. Een echte dialoog vereist twee (of meer) partijen die deelnemen aan een discussie in beide richtingen. Zenden, ontvangen, terugzenden, ontvangen, je snapt ‘m. Het zou mooi zijn als bedrijven met hun klanten op hetzelfde niveau konden praten, maar dat is ongelofelijk onpraktisch. Organisaties die ineens de dialoog willen aangaan roepen in collectieve paniek: “vroeger lieten we consumenten spullen kopen die ze niet nodig hadden, maar dat kunnen we nu niet meer doen want dan zeggen ze gemene dingen over ons op Facebook. We weten nu wel beter.” Na...

Vorige week kwam ik een oud-collega tegen. We hadden elkaar een poos niet gesproken en hij begroette mij met “zeg, ik hoor dat je geen creatief meer bent en dat je nu helemaal digital en social gaat”. Als je 50 kilo afvalt ben je niet meer dik. Als je je bekeert tot de Islam ben je niet meer Katholiek. En als je een geslachtsverandering ondergaat dan ben je niet meer van dezelfde sexe. Maar ik had niet het idee dat als je digital en social gaat het direct betekent dat je je creativiteit opgeeft. Tjee, ik denk zelfs al een tijdje dat digital en social de ‘ nieuwe communicatiecreatief’ betekende. Hoe stom kon ik zijn. Het is natuurlijk best mogelijk dat de oud-collega de term ‘creatief’ vaker als zelfstandig naamwoord dan als werkwoord gebruikt. Maar hoe dan ook was het een weinig subtiele reminder dat wij in onze sector beperkende labels nog steeds veel te letterlijk gebruiken. Labels die beïnvloeden hoe we over elkaar denken. Heb je een creatief idee nodig? D...

Ken je dat gevoel dat je soms meer van kinderen kan leren dan van volwassenen? Ik kan uren kijken naar het gedrag van kleine kinderen, voornamelijk vanwege de eerlijkheid en creativiteit van hun handelingen. Sociale normen en conventies zitten nog niet in de weg, er is alleen pure verbeelding. Een groot aantal fundamentele keuzes maak je veel makkelijker na het observeren van het gedrag van kinderen. Toen mijn oudste zoon drie jaar oud was hield hij van stickers plakken. Ik ben ervan overtuigd dat stickers plakken een eerste levensbehoefte is voor kleine kinderen. Deze keer zat het lesje in: ‘de kunst van het weten wanneer je moet stoppen’. Dit is niet echt een concept dat een driejarige snapt. Ik kan me herinneren dat ik opmerkingen maakte in de trant van “esthetisch gezien zit deze sticker misschien niet op de allermooiste plaats van het vel papier”, of “je hebt al tien autootjes boven elkaar op deze pagina geplakt, een boompje of een verkeerslicht zou nu leuk zijn.” ...

Even relativeren, want het is nodig. De moderne marketing- en communicatieprofessional laat zich al te gemakkelijk verleiden door de litanie aan social media tools en -kanalen. “Zullen we Twitter zakelijk inzetten? LinkedIn? Flicker? RSS? Facebook? Een eigen, custom-built community? Of wat dacht je van een hippige widget of een iPhone app?” Tuurlijk. Er is ongelofelijk veel wat je kunt doen, dus doe het niet. Zet 'tool' eens even uit je hoofd en denk liever na over 'doel'. Veel mensen noemen de uitkomst van dat noeste nadenken 'een social mediastrategie’, maar dat bestaat net zo min als een ‘drukwerkstrategie’. Zakelijk social media inzetten is een tactische aangelegenheid die – mits goed uitgevoerd – bestaande strategische doelen helpt realiseren. Superbelangrijk, maar laten we het vooral niet belangrijker maken dan dat het is. Social media worden onterecht door zogenaamde experts beschouwd als rocket science. Van de andere kant zijn er initiatieven di...

Wie is tegenwoordig nou niet uniek? Of welk merk of organisatie claimt het niet te zijn? Om te bepalen wat uniek is, moet je bepalen wat je niet bent. Of om uniek te zijn moet je al dat andere níet zijn. Of willen zijn. Het is goed om 'anders' te zijn, vooral omdat tegenwoordig iedere industrie tegen marktverzadiging aan lijkt te zitten. Maar roepen dat uniek de bepalende merkwaarde is is uitermate zwak. Wees liever gewaagd. Of wees onbaatzuchtig. Of intelligent, zonderling, persoonlijk, benaderbaar, exclusief, warm of grappig. Wees gedenkwaardig. Zorg ervoor dat je de kans krijgt om je klanten te vertellen wie of wat je bent. Want vertellen wat je niet bent is zonde van hun aandacht. Je merk is niet: Je logo. Je website. Je marketing- of communicatiestrategie. Wat jij zegt dat het is. Wat je verkoopt. Uniek.   Je merk is: Een proces. Je daden. Je reputatie. Een relatie. Dat wat je onderscheidt. Wat je als merk ook doet, lever altijd wat je bel...

“ You know that ringing sound that you will perceive when you are in a very quiet area? Some people say this is an auditory-illusion brought about the ear’s inability to detect frequencies below the threshold of the human senses. This is completely wrong. That ringing covers up something else altogether. If you are quick, patient, and maybe a little lucky, you will be able to hear past the ringing. What you will hear are voices whispering to each other. They will silence themselves quickly but with practice, you will become more adept at catching and interpreting what they are saying. You will hear things of the past, the present, and the future. However, you must be careful. Because there is no such thing as a voice without a body. And when you start noticing them, they will start noticing you. ” (Unknown, via http://pen.io) Iedereen een gezond, gelukkig en succesvol 2012 gewenst.

In de inmiddels bijna 20 jaar dat ik dit werk doe heb ik nogal wat klanten en prospects gesproken. Bijna allemaal kampen ze met dezelfde uitdagingen en hebben vreemd genoeg ook hetzelfde gebrek aan twee vereisten die nodig zijn om èchte verandering te bespoedigen. De eerste en belangrijkste is de bereidheid om te differentiëren . De tweede is het beschikbaar stellen van voldoende geld en middelen om dat mogelijk te maken. De meeste klanten weten zelf ook wel dat ze tot in hun poriën net zo suf en doorsnee zijn als ieder ander. Dan gluren ze jaloers naar hun concurrenten of zelfs naar totaal andere soorten bedrijven en besluiten degene te kopiëren die ze het meest aanspreekt. Ik begrijp best dat hun eigen onzekerheid hiertoe leidt, maar het is natuurlijk best een perverse situatie: “Laten we ons merk differentiëren door degene te kopiëren die we eigenlijk hadden willen zijn”. Aaaiiight!  Ze willen het resultaat zonder de prijs te willen betalen, zowel centen-wise als psycho...

QR-codes. Het volgende schattige speeltje van marketeers. Ze duiken ineens overal op. Op brochures, billboards, posters en advertenties. Maar de meeste QR-initiatieven gaan plat op hun bek bij executie. Want naast allerlei technologische uitdagingen en issues over usability verwijzen de meeste QR-codes je naar waardeloze content. Heb je er ooit eentje gescand met je smartphone om te kijken wat er gebeurt? Als het antwoord nee is dan ga je dat waarschijnlijk ook nooit meer doen. QR-codes zijn op hun retour. De technologie wordt hoogstwaarschijnlijk vervangen door de near-field communication (NFC) chip die standaard in je telefoon zit en die op een veel simpelere manier dezelfde taken afwerkt. In plaats van dat je je telefoon pakt, een app opstart, de camera op een raar en lelijk blokje richt, scant en wacht tot er iets gebeurt, hoef je binnenkort alleen maar je telefoon uit je zak te trekken nabij een afbeelding van een NFC-teken. Of iets dergelijks. QR-codes zijn een tussenoplos...

Jaren geleden tekende Josh Bernoff het al uitvoerig op in Groundswell . Er is een grote diversiteit aan redenen waarom mensen participeren in social media. Voor het complete overzicht moest je het hele boek gelezen hebben. Omdat ik de laatste tijd steeds vaker opnieuw de vraag krijg wat mensen toch bezielt om zich massaal op het sociale web te begeven, hieronder een lijstje. Kan ik zelf zo af en toe ook nog een keer spieken. Vriendschap onderhouden. Met Facebook hou je je vrienden dicht bij je. Je wilt in contact blijven en op het moment wanneer het jou uitkomt uitvinden hoe het met ze gaat. Nieuwe vrienden maken. Mensen zijn nieuwsgierige wezens. Een foto, een bio of een tweet kan al voldoende zijn om in contact te komen met anderen. Één op de acht getrouwde koppels in de US hebben elkaar ontmoet via social media. En online dating is populairder dan ooit. Bezwijken onder 'sociale druk' van bestaande vrienden. De relatieve newbies in de materie zullen dit waarschij...

Om een goed idee bekend te krijgen bij het grote publiek moet iemand het verspreiden. In donkere tijden (zeg maar zo’n tien jaar geleden) was adverteren de enige manier om je ideeën of spullen op grote schaal aan de man te brengen. Hoe meer geld je erin pompte, hoe meer je rommel werd blootgesteld aan het publiek. Vandaag de dag is het de absolute natte droom van de zwetende marketeer om de boodschap viraal, oftewel gratis, oftewel via tovenarij verspreid te krijgen. Want dan gaat het tenslotte vanzelf en snel. *kuch* Maar wat interessant is maar vaak wordt vergeten is dat verschillende producten en ideeën ook door verschillende groepen mensen worden verspreid. Er is nou eenmaal geen professionele vereniging van ideeënverspreiders , met voor de rest allemaal passievelingen. Als je authentieke kleine Italiaanse restaurantje ineens immens populair wordt dan komt dat door al dan niet professionele recensenten. Mensen die niets liever doen dan praten over de ultieme smaakbeleving, d...

Frank is een übercreatief. Hij heeft grijs haar, een charmante lach en draagt een blitse bril met een dik donker montuur. Hij is intelligent, zelfbewust en zeer welbespraakt. In een ruimte vol stropdassen merkt iedereen hem op en hangt men als makke lammetjes aan zijn lippen. Op een dag kwam ik hem tegen op straat. Gevat en welbespraakt als altijd maar hij droeg zijn haar een behoorlijk stuk langer en hij had een minder opzichtige bril op zijn neus. Ik betrapte mezelf erop dat het praatje op straat me op een of andere manier minder boeide dan vroeger. Behalve twee minuscule aspecten van zijn verschijning was er niets veranderd. Maar toch was het genoeg om me van zijn boodschap af te leiden. Wat je zegt is vaak minder belangrijk dan wat men hoort. Of ziet.