Branding is zeg maar echt mijn ding

Marketing- en communicatiemanagers houden zo van hun merk dat ze hun logo's het liefst aan zoveel mogelijk mensen laten zien. Zoals nieuwbakken ouders niets liever doen dan hun vrienden en collega's bombarderen met honderden babyfoto's. Voor de mensen die mij volgen op Twitter of Facebook: vergeef me. Op deze blog zal ik je er - na vandaag - niet meer mee lastig vallen. Want een paar van die babyfoto's bekijken is nog leuk, maar daarna is elke 'Ah gossie', 'Oh wat een snoepie!' of ingedrukte 'Like'-button slechts een uiting van beleefdheid.* Gebruik je logo om je oganisatie of merk te identificeren maar maak er daarna geen obstakel of obsessie van. Deze prettige vorm van zuinigheid stelt je in staat om je volledig te focussen op je publiek en hoe je hun leven een beetje leuker kunt maken. * Oma's en opa's zijn uitgesloten van deze generalisatie.

Als je een logo en een huisstijl nodig hebt voor je bedrijf of merk, dan kan dat op verschillende manieren. Ik geef hier even wat opties. Wil je uit meerdere conceptontwerpen kunnen kiezen waarna een fase volgt van finetuning en consistente uitontwikkeling, dan werk je nauw samen met een getalenteerde ontwerper (zoals met een van de gasten of gastinnen van VIS bijvoorbeeld). Want die zijn door karrevrachten ervaring gepokt en gemazeld en hebben al tientallen grote en kleine identities succesvol geïntroduceerd of 'getouched'. Je kunt je logo-ontwerp ook crowdsourcen . Lekker hip en helemaal 2.0. Ik wijs je met alle plezier de weg naar tientallen communities waar 10.000 of zelfs 100.000 'designers' letterlijk op jouw opdracht zitten te wachten, zodat je het logo van je voorkeur kunt kiezen uit een geweldige oogst van 260 concepten. Gewoon vanuit je luie stoel. Moet je wel even wat tijd vrijmaken om al die 260 concepten te reviewen en er netjes feedback op te geve...

Is het je opgevallen dat elke auto een logo heeft? Duidelijk in het zicht bedoel ik? Okee. Spijkerbroeken? Ook. Werkschoenen? Mwoa nee die niet zo. Computers? Zeker. Telefoons? Yep. Stropdassen? Niet in het zicht. De meeste sieraden? Die ook niet. Dat is grappig, want je zou hoogstwaarschijnlijk geen 300 Euro extra willen betalen voor een logootje op de kontzak van de pantalon van je nieuwe pak maar wel voor eentje op je nieuwe flatscreen TV. Potloden. Ja. Eten? Hmm, ja misschien bij M&M's want die neppers smaken naar chemisch suiker. Horloges? Zeer zeker wel, maar de meeste meubels die in je woonkamer staan zijn merkloos. Is een logoloze auto minder waard dan een 'normale'? Waarom vinden we dit niet alleen normaal, maar accepteren we het - sterker nog - houden we ervan? Blijkbaar is het geen potlood, maar is het een lifestyle.