Doorgaan naar hoofdcontent

Wedstrijdjes zijn leuk


Ik ben niet zo’n wedstrijdjesmens, maar ik kan me wel voorstellen dat anderen het leuk vinden. Misschien vind jij het wel wat om je gezicht vol te duwen met zoveel mogelijk gevulde koeken op de plaatselijke braderie. Of vind je het amusant om elke twee jaar een poule bij te houden vanwege het lopende EK of WK voetbal. Wat het ook is, een wedstrijdje gaat meestal over ‘leuk’. We doen het allemaal wel eens, maar tenzij je topsporter bent is je manier van leven waarschijnlijk op geen enkele manier afhankelijk van een wedstrijd.

Toch zien veel mensen het reclamevak op die manier. Omdat we het opnemen tegen andere bureau’s, of omdat het leuk lijkt om te doen, of omdat hetgeen we bedenken en maken er zo leuk uitziet. Het is niet zo moeilijk te begrijpen dat veel mensen onze industrie op die manier beschouwen. De output waar we voor verantwoordelijk zijn oogt meestal kleurrijk en opvallend en is daarom schijnbaar op een aangename manier voortgebracht.

Het zal je verbazen, maar het is gewoon werk. Reclamecreatieven die zweren dat het een roeping is of – nog erger – a way of life, kletsen uit hun nek. Geen mens die op zijn sterfbed zegt: “was ik maar wat vaker naar kantoor geweest”. Want net als iedere andere baan gaat ons werk gepaard met goede, uitdagende aspecten maar zijn ook saaie, obligate taken aan de orde van de dag. Vraag een willekeurige reclameman wat hij die dag heeft gedaan en hij vertelt over vergaderingen, het lezen van vuistdikke strategische rapportages of iemand coacht een klant zwetend door een hardnekkig probleem heen. De tijd die we overhouden om met de kleurpotloodjes en stiften te spelen is doorgaans vrij beperkt.

Kijk nu eens naar jouw vak en vraag je eens af hoe het voelt als je werk zou worden gereduceerd tot een wedstrijdje. Je zou beledigd zijn. Kun je je als tandarts, chef kok of accountant voorstellen dat jouw klant je ‘eventueel’ gaat betalen nadat je je werk hebt gedaan? Of zullen we een tiental ingenieursbureau’s uitnodigen een ingewikkelde stalen brug te tekenen en helemaal door te rekenen, tot en met de technische specificaties? Voor nop? Sommige mensen vinden dat ik hierin doordraaf, maar loop gerust eens een jaartje met me mee en je zult versteld staan hoe vaak je wordt gevraagd bepaald werk gratis te doen.

Het is het topje van de ijsberg en het is epidemisch. Zelfs multinationals met miljoenenwinsten die het je gewoon ijskoud durven vragen. Die dan zeggen dat je het vooral moet zien als een uitdaging. Als een wedstrijdje. De ontelbare verspilde uren die het gevolg zijn hebben een grote impact op de industrie. Want er is altijd wel iemand die voor veel minder werkt dan goed voor hem is.

3 reacties

Populaire posts van deze blog

99designs - kun je wel tellen?

De zelfverklaarde ‘grootste marktplaats voor grafisch ontwerp ter wereld’ 99Designs opende onlangs een Nederlandse site. Persoonlijk ken ik niet veel ondernemers die zich aan deze vorm van crowdsourcing wagen om zich een huisstijl aan te laten meten. Gelukkig maar, want de rekensom klopt gewoon niet. Kijken we naar de getallen dan slaat het crowdsourcen van designs nergens op. Kom ik zo op terug.
Het idee van diensten zoals 99Designs is dat je geen ontwerper inhuurt maar een ontwerpwedstrijd uitschrijft. Vervolgens ontvang je tientallen of honderden designs, je pikt de beste eruit en je betaalt de ‘winnende’ ontwerper. Zo’n 99Designs faciliteert deze wedstrijdjes via web-based platforms. Een verleidelijk concept in vele opzichten, waaronder de misvatting dat meer keuze ook meer waarde betekent en dat het vaag doet denken aan het soort sociale revolutie waar de populaire tech- en mediablogs over hypen.
Reken even mee In de designcommunity wordt gesproken over hoe slecht speculatief werk i…

De smaak van meer

Woon je in Eindhoven, dan ken je waarschijnlijk Happy Italy. Het Italian fast food concept op ruim opgezette locaties, hippe inrichting en ongelofelijk middelmatig eten. Maar ze serveren er enorme porties. Bemachtig een tafel, bestel een maaltijd en je neemt voor minimaal nog een dag aan extra eten mee naar huis in een heuse Happy Bag.

Mede door die grote porties (mensen beseffen niet hoe weinig het kost een pizza of pasta in elkaar te zetten) heeft iedereen het over Happy Italy. Bijna dagelijks tref je er rijen wachtende mensen aan. Je maakt niet vaak mee dat er rond etenstijd géén rij tot buiten staat.

Happy Italy is slim. Happy Italy laat mensen praten over gigantische Italiaanse maaltijden voor weinig geld. Daarna doen de rijen het meeste werk. Iedereen die voorbij loopt (want A-locatie) en de lange rij ziet gaat ervan uit dat al die mensen er staan met een goede reden. Het zal het wel waard zijn. Het móet het wel waard zijn.

Dit is terug te brengen naar een instinctief mechan…

Van die leuke blokjes die je kunt scannen

QR-codes. Het volgende schattige speeltje van marketeers. Ze duiken ineens overal op. Op brochures, billboards, posters en advertenties. Maar de meeste QR-initiatieven gaan plat op hun bek bij executie. Want naast allerlei technologische uitdagingen en issues over usability verwijzen de meeste QR-codes je naar waardeloze content.

Heb je er ooit eentje gescand met je smartphone om te kijken wat er gebeurt? Als het antwoord nee is dan ga je dat waarschijnlijk ook nooit meer doen. QR-codes zijn op hun retour. De technologie wordt hoogstwaarschijnlijk vervangen door de near-field communication (NFC) chip die standaard in je telefoon zit en die op een veel simpelere manier dezelfde taken afwerkt. In plaats van dat je je telefoon pakt, een app opstart, de camera op een raar en lelijk blokje richt, scant en wacht tot er iets gebeurt, hoef je binnenkort alleen maar je telefoon uit je zak te trekken nabij een afbeelding van een NFC-teken. Of iets dergelijks.

QR-codes zijn een tussenoplossing …