Doorgaan naar hoofdcontent

“Het is een dialoog” is ‘n mythe

In het kader van het door mezelf beschikbaar gestelde tijd voor een willekeurige reflectie, volgt hier een willekeurige reflectie.

Zegt de ene goeroe tegen de andere: “door social media is communicatie tussen merken en consumenten een échte dialoog geworden”. Dialoog. Een zinvol begrip dat in sommige opzichten klinkklare nonsens lijkt. Want feit is dat binnen eerdergenoemd kader het helemaal geen dialoog is. Het kan geen dialoog zijn. Een echte dialoog vereist twee (of meer) partijen die deelnemen aan een discussie in beide richtingen. Zenden, ontvangen, terugzenden, ontvangen, je snapt ‘m. Het zou mooi zijn als bedrijven met hun klanten op hetzelfde niveau konden praten, maar dat is ongelofelijk onpraktisch.

Organisaties die ineens de dialoog willen aangaan roepen in collectieve paniek: “vroeger lieten we consumenten spullen kopen die ze niet nodig hadden, maar dat kunnen we nu niet meer doen want dan zeggen ze gemene dingen over ons op Facebook. We weten nu wel beter.”
Natuurlijk is dit je reinste flauwekul. Adverteerders hebben de conversatie nooit beheerst, net zo min als dat ze nu ineens met je willen praten. Onder de streep is het zoals het altijd was: adverteerders willen gewoon dat je hun spullen koopt en mensen geven geen bal om bedrijven. Deal with it.

Zelfs de duizenden medewerkers binnen een organisatie kunnen geen persoonlijke gesprekken onderhouden met miljoenen mensen (want dat is uiteindelijk exact wat je je erbij moet voorstellen als je spreekt over dialogen). Bovendien zijn echte dialogen best nasty. Bijvoorbeeld in het geval dat je aan je vriend moet mededelen dat hij zich als een ongelofelijke klootzak gedraagt. Ik moet het eerste merk nog tegenkomen die dat aan een klant durft te zeggen. Totdat dit moment komt zijn we ver verwijderd van een echte dialoog.

Fotocredits: flickr.com

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

99designs - kun je wel tellen?

De zelfverklaarde ‘grootste marktplaats voor grafisch ontwerp ter wereld’ 99Designs opende onlangs een Nederlandse site. Persoonlijk ken ik niet veel ondernemers die zich aan deze vorm van crowdsourcing wagen om zich een huisstijl aan te laten meten. Gelukkig maar, want de rekensom klopt gewoon niet. Kijken we naar de getallen dan slaat het crowdsourcen van designs nergens op. Kom ik zo op terug.
Het idee van diensten zoals 99Designs is dat je geen ontwerper inhuurt maar een ontwerpwedstrijd uitschrijft. Vervolgens ontvang je tientallen of honderden designs, je pikt de beste eruit en je betaalt de ‘winnende’ ontwerper. Zo’n 99Designs faciliteert deze wedstrijdjes via web-based platforms. Een verleidelijk concept in vele opzichten, waaronder de misvatting dat meer keuze ook meer waarde betekent en dat het vaag doet denken aan het soort sociale revolutie waar de populaire tech- en mediablogs over hypen.
Reken even mee In de designcommunity wordt gesproken over hoe slecht speculatief werk i…

Ik ben een amateur

Of mag ik dat soms niet zeggen? Maar, zijn we dat in zekere zin niet allemaal? In het Frans betekent amateur oorspronkelijk ‘liefhebber van’. Iemand die zich fanatiek verbindt aan een streven. Een studie, een prestatie, een ambacht.
Wist je dat tot 1970 alleen maar – onbetaalde – amateurs mochten deelnemen aan de Olympische Spelen? Tot de dag van vandaag is dat nog steeds het geval voor de onderdelen Boksen en Worstelen. Het gebrek aan financieel gewin werd namelijk ooit beschouwd als een voordeel. Een amateur zou meer toegewijd zijn. Gemotiveerd. Bezield.
In veel opzichten ben ik liever een fervent amateur dan een pro. Ik doe mijn werk in de geest van een levenlang leren, bedenken en toepassen. Veroordeeld én toegewijd aan risico’s nemen, een buikgevoel volgen, uitproberen, fouten maken, experimenteren en ja – ook blunderen. In dit normontwijkend proces doe ik nieuwe ontdekkingen. Ik ben een amateur.
Je leert sneller van mislukking dan van perfectie en iedere bijdrage is beter da…

De smaak van meer

Woon je in Eindhoven, dan ken je waarschijnlijk Happy Italy. Het Italian fast food concept op ruim opgezette locaties, hippe inrichting en ongelofelijk middelmatig eten. Maar ze serveren er enorme porties. Bemachtig een tafel, bestel een maaltijd en je neemt voor minimaal nog een dag aan extra eten mee naar huis in een heuse Happy Bag.

Mede door die grote porties (mensen beseffen niet hoe weinig het kost een pizza of pasta in elkaar te zetten) heeft iedereen het over Happy Italy. Bijna dagelijks tref je er rijen wachtende mensen aan. Je maakt niet vaak mee dat er rond etenstijd géén rij tot buiten staat.

Happy Italy is slim. Happy Italy laat mensen praten over gigantische Italiaanse maaltijden voor weinig geld. Daarna doen de rijen het meeste werk. Iedereen die voorbij loopt (want A-locatie) en de lange rij ziet gaat ervan uit dat al die mensen er staan met een goede reden. Het zal het wel waard zijn. Het móet het wel waard zijn.

Dit is terug te brengen naar een instinctief mechan…