“Het is een dialoog” is ‘n mythe

In het kader van het door mezelf beschikbaar gestelde tijd voor een willekeurige reflectie, volgt hier een willekeurige reflectie.

Zegt de ene goeroe tegen de andere: “door social media is communicatie tussen merken en consumenten een échte dialoog geworden”. Dialoog. Een zinvol begrip dat in sommige opzichten klinkklare nonsens lijkt. Want feit is dat binnen eerdergenoemd kader het helemaal geen dialoog is. Het kan geen dialoog zijn. Een echte dialoog vereist twee (of meer) partijen die deelnemen aan een discussie in beide richtingen. Zenden, ontvangen, terugzenden, ontvangen, je snapt ‘m. Het zou mooi zijn als bedrijven met hun klanten op hetzelfde niveau konden praten, maar dat is ongelofelijk onpraktisch.

Organisaties die ineens de dialoog willen aangaan roepen in collectieve paniek: “vroeger lieten we consumenten spullen kopen die ze niet nodig hadden, maar dat kunnen we nu niet meer doen want dan zeggen ze gemene dingen over ons op Facebook. We weten nu wel beter.”

Natuurlijk is dit je reinste flauwekul. Adverteerders hebben de conversatie nooit beheerst, net zo min als dat ze nu ineens met je willen praten. Onder de streep is het zoals het altijd was: adverteerders willen gewoon dat je hun spullen koopt en mensen geven geen bal om bedrijven. Deal with it.

Zelfs de duizenden medewerkers binnen een organisatie kunnen geen persoonlijke gesprekken onderhouden met miljoenen mensen (want dat is uiteindelijk exact wat je je erbij moet voorstellen als je spreekt over dialogen). Bovendien zijn echte dialogen best nasty. Bijvoorbeeld in het geval dat je aan je vriend moet mededelen dat hij zich als een ongelofelijke klootzak gedraagt. Ik moet het eerste merk nog tegenkomen die dat aan een klant durft te zeggen. Totdat dit moment komt zijn we ver verwijderd van een echte dialoog.

Fotocredits: flickr.com