Doorgaan naar hoofdcontent

Vloek der Kennis


Je kent dat wel. Die situaties waarbij je op een feestje aan vrienden, kennissen of familie gaat uitleggen waar je je overdag nou eigenlijk mee bezig houdt. Er wordt gevraagd waar je goed in bent en waar je bedrijf of merk nou eigenlijk voor staat. Men luistert echt wel geïnteresseerd, maar tegelijkertijd zie je ook grote vraagtekens in de ogen van je toehoorders verschijnen. Ze vragen nog even door - jij zwetst nog even door. De vraagtekens worden alsmaar groter. Wat je insteek ook is, je krijgt de kern van je boodschap niet over de bühne. En dat terwijl de elevator pitch voor die prospect van laatst nog zo goed ging. Daar kon je doordringen tot de essentie van wat je nou eigenlijk te bieden hebt.

Vanmorgen waren we opgetrommeld voor een briefing bij een klant. De overkant van de tafel - het klantteam - werd bezet door een trio dat de communicatie verzorgt bij het klantbedrijf, ook al is communicatie niet de core-business van dit team (IT en sales wel).
Wij - het bureauteam - waren met twee. Het gesprek, waar anderhalf uur voor was uitgetrokken, werd zoals gebruikelijk in het Engels gevoerd. In het klantteam zit namelijk ook een fransman. Van het stoïcijnse, emotieloze soort, die bovendien de Engelse taal verre van machtig is.

Op een gegeven moment loopt het gesprek vast op een trivialiteit, aangezwengeld door deze man. Een ogenschijnlijk simpel vraagstuk met hoge inkopindex werd hardnekkig gedwarsboomd door iemand die nou eenmaal zijn zinnen op iets anders heeft gezet, en tenmidden van zijn collega's per se voet bij stuk wilde houden.
Nou sta ik redelijk bekend als een gozer die iemand redelijk weet te overtuigen, maar het was weer alsof ik tegen een oom, mijn petekind van 10, of de buurman stond te praten. Ik had een arsenaal aan argumenten paraat om een gedegen advies te kunnen geven, maar hij begreep me gewoon niet. Ik zette 'm nog eens in de hoogste versnelling en smeet er nog wat deftig jargon, anderhalf modelletje, drie methodieken en tien creatieve uitspattingen tegen aan... en raakte hem helemaal kwijt. Met krabben en bijten zijn we er uiteindelijk wel uit gekomen maar wàt een gestuntel.

Op de terugweg in de auto viel het kwartje pas. Los van de taalbarrière had ik tijdens het gesprek last van de 'Vloek der Kennis'. Dan en Chip Heath beschreven het al in hun boek 'Made to Stick' (vertaald: de Plakfactor). Mijn argumentatiegeweer was tot de nok doorgeladen met munitie, maar hoe scherp ik ook schoot, ik miste keer op keer mijn doel.

Nu wil het geval dat de beste man het edele communicatievak hooguit als belangrijke bijzaak ziet. Het is niet zijn vakgebied en ook niet zijn achtergrond. In de volle overtuiging van mijn kennis en kunde bleef mijn betoog gewoon niet bij hem plakken. Het was te moeilijk, te abstract. Het had gewoon niet de plakfactor. Voor de plakfactor moet je je 'aanpassen' aan je publiek. Je moet snappen hoe concreet je moet zijn om begrepen te worden. En dat vergt een bepaalde vaardigheid waar niet iedereen mee gezegend is. Ik ben vandaag geconfronteerd met een van mijn vele tekortkomingen, maar ik troost me met de gedachte dat ik - nu ik weet wat er mis ging - dit kan ombuigen.

Ik ga het boek voor de tweede keer lezen. En nou maar hopen dat de materie bij mij blijft plakken.

Reacties

Liane Kusters zei…
Voor vrienden, kennissen en familie zou ik het voor het gemak maar houden op 'ik verkoop gebakken lucht'. Op de vraag van diezelfde groep mensen 'are you any good?', adviseer ik: 'no, i'm god!'. Wat die Fransoos betreft... laat maar, die man WIL het niet begrijpen. Hij is van het slag vingers in de oren en NANANANANANANANANANA, CAN'T HEAR YOU!

Populaire posts van deze blog

Ik ben een amateur

Of mag ik dat soms niet zeggen? Maar, zijn we dat in zekere zin niet allemaal? In het Frans betekent amateur oorspronkelijk ‘liefhebber van’. Iemand die zich fanatiek verbindt aan een streven. Een studie, een prestatie, een ambacht.
Wist je dat tot 1970 alleen maar – onbetaalde – amateurs mochten deelnemen aan de Olympische Spelen? Tot de dag van vandaag is dat nog steeds het geval voor de onderdelen Boksen en Worstelen. Het gebrek aan financieel gewin werd namelijk ooit beschouwd als een voordeel. Een amateur zou meer toegewijd zijn. Gemotiveerd. Bezield.
In veel opzichten ben ik liever een fervent amateur dan een pro. Ik doe mijn werk in de geest van een levenlang leren, bedenken en toepassen. Veroordeeld én toegewijd aan risico’s nemen, een buikgevoel volgen, uitproberen, fouten maken, experimenteren en ja – ook blunderen. In dit normontwijkend proces doe ik nieuwe ontdekkingen. Ik ben een amateur.
Je leert sneller van mislukking dan van perfectie en iedere bijdrage is beter da…

99designs - kun je wel tellen?

De zelfverklaarde ‘grootste marktplaats voor grafisch ontwerp ter wereld’ 99Designs opende onlangs een Nederlandse site. Persoonlijk ken ik niet veel ondernemers die zich aan deze vorm van crowdsourcing wagen om zich een huisstijl aan te laten meten. Gelukkig maar, want de rekensom klopt gewoon niet. Kijken we naar de getallen dan slaat het crowdsourcen van designs nergens op. Kom ik zo op terug.
Het idee van diensten zoals 99Designs is dat je geen ontwerper inhuurt maar een ontwerpwedstrijd uitschrijft. Vervolgens ontvang je tientallen of honderden designs, je pikt de beste eruit en je betaalt de ‘winnende’ ontwerper. Zo’n 99Designs faciliteert deze wedstrijdjes via web-based platforms. Een verleidelijk concept in vele opzichten, waaronder de misvatting dat meer keuze ook meer waarde betekent en dat het vaag doet denken aan het soort sociale revolutie waar de populaire tech- en mediablogs over hypen.
Reken even mee In de designcommunity wordt gesproken over hoe slecht speculatief werk i…

Van die leuke blokjes die je kunt scannen

QR-codes. Het volgende schattige speeltje van marketeers. Ze duiken ineens overal op. Op brochures, billboards, posters en advertenties. Maar de meeste QR-initiatieven gaan plat op hun bek bij executie. Want naast allerlei technologische uitdagingen en issues over usability verwijzen de meeste QR-codes je naar waardeloze content.

Heb je er ooit eentje gescand met je smartphone om te kijken wat er gebeurt? Als het antwoord nee is dan ga je dat waarschijnlijk ook nooit meer doen. QR-codes zijn op hun retour. De technologie wordt hoogstwaarschijnlijk vervangen door de near-field communication (NFC) chip die standaard in je telefoon zit en die op een veel simpelere manier dezelfde taken afwerkt. In plaats van dat je je telefoon pakt, een app opstart, de camera op een raar en lelijk blokje richt, scant en wacht tot er iets gebeurt, hoef je binnenkort alleen maar je telefoon uit je zak te trekken nabij een afbeelding van een NFC-teken. Of iets dergelijks.

QR-codes zijn een tussenoplossing …