Doorgaan naar hoofdcontent

99designs - kun je wel tellen?




De zelfverklaarde ‘grootste marktplaats voor grafisch ontwerp ter wereld’ 99Designs opende onlangs een Nederlandse site. Persoonlijk ken ik niet veel ondernemers die zich aan deze vorm van crowdsourcing wagen om zich een huisstijl aan te laten meten. Gelukkig maar, want de rekensom klopt gewoon niet. Kijken we naar de getallen dan slaat het crowdsourcen van designs nergens op. Kom ik zo op terug.

Het idee van diensten zoals 99Designs is dat je geen ontwerper inhuurt maar een ontwerpwedstrijd uitschrijft. Vervolgens ontvang je tientallen of honderden designs, je pikt de beste eruit en je betaalt de ‘winnende’ ontwerper. Zo’n 99Designs faciliteert deze wedstrijdjes via web-based platforms. Een verleidelijk concept in vele opzichten, waaronder de misvatting dat meer keuze ook meer waarde betekent en dat het vaag doet denken aan het soort sociale revolutie waar de populaire tech- en mediablogs over hypen.

Reken even mee
In de designcommunity wordt gesproken over hoe slecht speculatief werk is voor ontwerpers maar – dit is de harde realiteit – ondernemers interesseert het geen flikker wat goed is voor ontwerpers. Dat is prima, want dat is niet hun werk. Het is hun werk om het beste te willen voor hun business. En precies daar gaat het scheef.

Stel je snort een beginnende maar talentvolle designer in de buurt op en je betaalt hem (of haar) €1.000,- voor het ontwerpen van een logo en een beperkte huisstijlset. Als zijn normale tarief €50,- per uur is (wat redelijk is voor een goede ontwerper) ontvang je zo’n 20 uur van zijn tijd voor onderzoek, brainstorming, ontwerpen, overleg, revisies, etc. Voor een kleinere onderneming is dit geen gek voorbeeld en de afnemer mag hier een mooi stuk maatwerk van verwachten. Daartegenover verdient de beginnend ontwerper er een aardige boterham aan en heb je de lokale economie weer een stukje geholpen.

Laten we dit vergelijken met een gecrowdsourcete ontwerpwedstrijd en reken gerust even mee: je budget is dezelfde €1.000,- en je ontvangt – pak ‘m beet – 100 logovarianten van verschillende ontwerpers. Geen enkele ontwerper met gezond verstand stopt 20 uur van zijn tijd in een 1:100 kans op €1.000,-. Zet die 20 uur eens af tegen een kans van 1:100, dan hou je een tijdsinspanning over van zo’n 12 minuten. Om hetzelfde te kunnen verdienen als de beginnende designer is het voor een 99Designs-deelnemer alleen zinvol (lees: lucratief) mee te doen als ze 12 minuten in jouw project steken.

Malafide praktijken
Het is maar een gedachte, maar misschien dat de designers die hieraan meedoen helemaal niet de skills hebben om €50,- per uur te vragen. Of misschien besteden ze wel 30 minuten (€20,- per uur) of zelfs een uur (€10,- per uur) aan het project. Dat is nog steeds erg weinig tijd voor een serieus voorstel. Onder druk van deze beperkingen vallen veel ‘designers’ terug op het stelen van andere logo’s die ze met wat aanpassing indienen als origineel werk. Deze praktijken zijn zo wijdverspreid dat veel crowdsourcingplatforms dit jatwerk impliciet tolereren door deelnemers (pas) te diskwalificeren na drie keer betrapt te zijn. Je kunt je voorstellen hoeveel gestolen logo’s ongemerkt het daglicht zien. Handhaving is bijna onmogelijk en garanties krijgen afnemers niet. If you pay peanuts, you get monkeys.

Honderd logo’s gemaakt door ontwerpers van bedenkelijk allooi die in enkele minuten tot evenzo bedenkelijke resultaten komen, versus een enthousiaste, toegewijde jonge ontwerper die 20 uur of meer van zijn kennis en kunde investeert om met originele voorstellen te komen. Het idee van het crowdsourcen van (identity) design lijkt enorm aantrekkelijk, maar als je het alleen al becijfert rammelt dit soort wedstrijdjes aan alle kanten. Het proces van ‘the wisdom of the crowds’ geniet veel buzz, maar er is weinig tot geen bewijsmateriaal van effectieve branding te vinden. Mocht ik iets over het hoofd hebben gezien: show me. 


8 reacties

Populaire posts van deze blog

De smaak van meer

Woon je in Eindhoven, dan ken je waarschijnlijk Happy Italy. Het Italian fast food concept op ruim opgezette locaties, hippe inrichting en ongelofelijk middelmatig eten. Maar ze serveren er enorme porties. Bemachtig een tafel, bestel een maaltijd en je neemt voor minimaal nog een dag aan extra eten mee naar huis in een heuse Happy Bag.

Mede door die grote porties (mensen beseffen niet hoe weinig het kost een pizza of pasta in elkaar te zetten) heeft iedereen het over Happy Italy. Bijna dagelijks tref je er rijen wachtende mensen aan. Je maakt niet vaak mee dat er rond etenstijd géén rij tot buiten staat.

Happy Italy is slim. Happy Italy laat mensen praten over gigantische Italiaanse maaltijden voor weinig geld. Daarna doen de rijen het meeste werk. Iedereen die voorbij loopt (want A-locatie) en de lange rij ziet gaat ervan uit dat al die mensen er staan met een goede reden. Het zal het wel waard zijn. Het móet het wel waard zijn.

Dit is terug te brengen naar een instinctief mechan…

Van die leuke blokjes die je kunt scannen

QR-codes. Het volgende schattige speeltje van marketeers. Ze duiken ineens overal op. Op brochures, billboards, posters en advertenties. Maar de meeste QR-initiatieven gaan plat op hun bek bij executie. Want naast allerlei technologische uitdagingen en issues over usability verwijzen de meeste QR-codes je naar waardeloze content.

Heb je er ooit eentje gescand met je smartphone om te kijken wat er gebeurt? Als het antwoord nee is dan ga je dat waarschijnlijk ook nooit meer doen. QR-codes zijn op hun retour. De technologie wordt hoogstwaarschijnlijk vervangen door de near-field communication (NFC) chip die standaard in je telefoon zit en die op een veel simpelere manier dezelfde taken afwerkt. In plaats van dat je je telefoon pakt, een app opstart, de camera op een raar en lelijk blokje richt, scant en wacht tot er iets gebeurt, hoef je binnenkort alleen maar je telefoon uit je zak te trekken nabij een afbeelding van een NFC-teken. Of iets dergelijks.

QR-codes zijn een tussenoplossing …