Doorgaan naar hoofdcontent

De dictatuur van de status update


Creatieve types hebben een groot probleem. Ze hebben zoveel fantastische ideeën, maar de meeste ervan zien nooit het daglicht en sterven een vroege en gruwelijke dood. Waarom? Omdat hun eigen creatieve gewoonten vreselijk in de weg zitten. Want de constante stroom, nee brij aan nieuwe ideeën belemmert dat hun ideeën uberhaupt fatsoenlijk worden uitgevoerd. Het is bijna medelijwekkend.

Daarnaast zijn ze ook nog eens bijzonder snel afgeleid. Hun aandacht verslapt al bij de eerste gedachten richting alweer het volgende idee. Uiteindelijk staken ze veel projecten halverwege. Of het nou hun eigen website, een new-business formule of dat boek is wat ze altijd al hadden willen schrijven; de meeste projecten verliezen snel vaart en worden een bron van frustratie. En de ideeën belanden uiteindelijk als kladje in de la.

Tijdens mijn 18 jaar in het vak heb ik veel van deze geliefde soortgenoten ontmoet en hun (en mijn eigen) gedrag, gewoonten en tekortkomingen goed in me opgenomen. Soms zelfs gekoesterd en ook vaak bespot. Maar ik heb ook een tip voor ze: ga een werkritme uit de weg die gebaseerd is op reactie.

Zonder het te beseffen hanteren de meesten van ons een workflow die constant wordt onderbroken. We worden gebombardeerd met e-mails, smsjes, tweets, telefoontjes en wat al niet meer. In plaats van dat we al onze energie steken in (pro-)activiteit, stoppen we dit (liever?) in het op werkelijk alle signalen direct reageren. We zijn een absolute slaaf tot en met het allerlaatste binnenkomend bericht. We denken blijkbaar dat het van levensbelang is iedereen direct te laten weten dat het goed met ons gaat. Die actuele stand van zaken, die status update is zo cruciaal, het lijkt wel alsof de duvel ons dwingt.

Probeer dit eens uit: ontloop alle binnenkomende communicatie gedurende een aantal uren per dag. Liefst maal twee, dus 's ochtends en 's middags. Dit betekent je e-mail client afsluiten, telefoon uit, 'stil' of van de haak (bij sommige telefoons gaat dat nog) en een tijdelijke ban op Tweetdeck. Of time een aantal van je dagelijkse tweets - 't werkt echt goed. Binnen dit 'non-stimulerende raamwerk' focus je je op het echte werk. Dan bedoel ik geen routinematige zaken maar de lange-termijnprojecten die gedegen graaf- of denkwerk vereisen.

Respecteer je creativiteit en je ideeënrijkheid en neem de tijd om je (executie)werkwijze te verbeteren. Doe het voor jezelf, maar ook voor iedereen die voordeel heeft van jouw creativiteit. Je klant, je collega, je baas. Want dat voordeel bestaat alleen als jouw creatieve uitspattingen eens niet in de la belanden.


1 reactie

Populaire posts van deze blog

99designs - kun je wel tellen?

De zelfverklaarde ‘grootste marktplaats voor grafisch ontwerp ter wereld’ 99Designs opende onlangs een Nederlandse site. Persoonlijk ken ik niet veel ondernemers die zich aan deze vorm van crowdsourcing wagen om zich een huisstijl aan te laten meten. Gelukkig maar, want de rekensom klopt gewoon niet. Kijken we naar de getallen dan slaat het crowdsourcen van designs nergens op. Kom ik zo op terug.
Het idee van diensten zoals 99Designs is dat je geen ontwerper inhuurt maar een ontwerpwedstrijd uitschrijft. Vervolgens ontvang je tientallen of honderden designs, je pikt de beste eruit en je betaalt de ‘winnende’ ontwerper. Zo’n 99Designs faciliteert deze wedstrijdjes via web-based platforms. Een verleidelijk concept in vele opzichten, waaronder de misvatting dat meer keuze ook meer waarde betekent en dat het vaag doet denken aan het soort sociale revolutie waar de populaire tech- en mediablogs over hypen.
Reken even mee In de designcommunity wordt gesproken over hoe slecht speculatief werk i…

De smaak van meer

Woon je in Eindhoven, dan ken je waarschijnlijk Happy Italy. Het Italian fast food concept op ruim opgezette locaties, hippe inrichting en ongelofelijk middelmatig eten. Maar ze serveren er enorme porties. Bemachtig een tafel, bestel een maaltijd en je neemt voor minimaal nog een dag aan extra eten mee naar huis in een heuse Happy Bag.

Mede door die grote porties (mensen beseffen niet hoe weinig het kost een pizza of pasta in elkaar te zetten) heeft iedereen het over Happy Italy. Bijna dagelijks tref je er rijen wachtende mensen aan. Je maakt niet vaak mee dat er rond etenstijd géén rij tot buiten staat.

Happy Italy is slim. Happy Italy laat mensen praten over gigantische Italiaanse maaltijden voor weinig geld. Daarna doen de rijen het meeste werk. Iedereen die voorbij loopt (want A-locatie) en de lange rij ziet gaat ervan uit dat al die mensen er staan met een goede reden. Het zal het wel waard zijn. Het móet het wel waard zijn.

Dit is terug te brengen naar een instinctief mechan…

Van die leuke blokjes die je kunt scannen

QR-codes. Het volgende schattige speeltje van marketeers. Ze duiken ineens overal op. Op brochures, billboards, posters en advertenties. Maar de meeste QR-initiatieven gaan plat op hun bek bij executie. Want naast allerlei technologische uitdagingen en issues over usability verwijzen de meeste QR-codes je naar waardeloze content.

Heb je er ooit eentje gescand met je smartphone om te kijken wat er gebeurt? Als het antwoord nee is dan ga je dat waarschijnlijk ook nooit meer doen. QR-codes zijn op hun retour. De technologie wordt hoogstwaarschijnlijk vervangen door de near-field communication (NFC) chip die standaard in je telefoon zit en die op een veel simpelere manier dezelfde taken afwerkt. In plaats van dat je je telefoon pakt, een app opstart, de camera op een raar en lelijk blokje richt, scant en wacht tot er iets gebeurt, hoef je binnenkort alleen maar je telefoon uit je zak te trekken nabij een afbeelding van een NFC-teken. Of iets dergelijks.

QR-codes zijn een tussenoplossing …